Home    Wedstrijdverslagen   Wedstrijduitslagen    Wedstrijdkalender   Persoonlijke Records    Trainingtotalen     Mail Me Runner's High - Tim van der Veer

Jogger Jo in HFST 10 uit het boek Runner's High - Tim van der Veer
Een avontuurlijk onderzoek naar de vraag waarom wij hardlopen


Tim van der Veer Korte inhoud: Waarom staan er elk jaar meer dan 45.000 lopers aan de start van de New York Marathon?
42,195 kilometer hardlopen bezorgt een pijn waarvoor barende vrouwen een ruggenprik kunnen krijgen. Het lichaam wordt zo ernstig beschadigd dat velen de volgende ochtend de trap niet af kunnen.

Toch stralen de lopers in de startvakken van blijde verwachting, en Tim van der Veer is een van hen. Hij ontdekte het hardlopen op tiende, liep vijftien marathons, tientallen wedstrijden en vele duizenden trainingen en staat nog steeds niet stil.
Hardlopen lijkt voor hem geen hobby maar een eerste levensbehoefte. Terwijl collega‘s in de rij staan bij de kantine, sluipt hij het kantoorgebouw uit in een strakke maillot. Op weg naar familiebezoekjes laat hij zich voor aankomst uit de auto zetten om de laatste 20 km te voet af te leggen.
‘Kijk in de spiegel, je bent verslaafd,‘ zegt zijn zwager, een nuchtere fysiotherapeut. ‘Over een paar jaar betaal je daarvoor de tol.‘
Tim van der Veer weigert hem te geloven en besluit dat je van hardlopen niet doodgaat, wel van nuchterheid. En zoals het een junkie betaamt, gaat Tim op zoek naar meer betekenis.

Als een rode draad door dit boek loopt het verblijf van Tim van der Veer in de Himalaya en de vriendschap die hij sluit met twee buitengewoon sterke (maar onervaren) Nepalese hardlopers. Samen bedwingen ze de onherbergzame uitlopers van de Annapurna, wisselen ze ervaringen uit en delen ze hun passie voor het lopen. Maar ook trainen ze voor een wedstrijd. Een wedstrijd die de mannen uit Nepal, waar totaal geen hardloopcultuur bestaat, past. Een wedstrijd van 78 kilometer, op 2500 meter hoogte: de Swiss Alpina Marathon. Voor de Nepalezen is het hun allereerste buitenlandse avontuur.

Runner‘s high is een groot loopavontuur en een anekdotisch onderzoek naar de universele waarden van de hardlopende mens, waarbij de tussenstand opgemaakt wordt op neutraal terrein, Zwitserland: voor altijd runner‘s high of is het tijd om oud en dik te worden?
Runner‘s high is een filosofisch maar lichtvoetig hardloopboek in de vorm van een avontuurlijke reis. Tim van der Veer onderzoekt in dit boek op vele manieren de vraag die iedereen bezig houdt die hardloopt: waarom doe ik die eigenlijk?
Tim van der Veer (geboren in 1969) werkt als brand manager bij Oxfam International. Daarnaast is hij columnist en freelance medewerker voor Runner‘s World.

Auteur: Tim van der Veer Paperback 172 pagina's Prijs: € 18,95
Zie voor de boek bestelling ISBN: 9789029585002 (Klik hier)
Boek presentatie, Runner’s High Midzomernacht, 20-jun-2012 te Amsterdam www.runnersweb.nl/Runners-World/Literaire-avond.htm
Jogger Jo in 1969Hfst 10 - De Grijze Keniaan
“Neem een week vrij”, mailt Rob Cousins wanneer ik terug ben in Nederland.
Graag. Na een zware week trainen in Pokhara, met als hoogtepunt een tocht van vier uur door de bergen rondom het Phewa-meer, heb ik twee dagen gedoold door Kathmandu. Van de Koninklijke paleizen op het Durbar-plein naar het Hindoeďstische heiligdom Pashupatinath, en de Boedhistische tempels van Swayambunath en Boudhanath. Ik heb me laten voeden met het verhaal over een wijze monnik, die het magische licht uit een lotusbloem afdekte met een stenen plaat omdat hij de huidige donkere tijden zag aankomen. Ik heb overledenen zien branden en het verkoolde overschot de heilige Bagmati-rivier in zien storten, terwijl schaars geklede Sadhu’s zich insmeerden met het as. Ik heb het paleis bezocht van de Kumari, een jong Boeddhistisch meisje dat wordt aanbeden als de reďncarnatie van Taleju, een manifestatie van de Hindoestaanse Godin Durga, die lang geleden dobbelde met een Malla-koning tot ze ruzie kregen. En ik heb al deze belevenissen verwerkt volgens goed Westers gebruik: met een WC-rol en Imodium.  Mijn lichaam is bezweken. En hoewel ik inmiddels ben teruggekeerd in de veiligheid van mijn eigen huis, bed en toilet, wiebelt mijn hoofd na op mijn schouders.
Een week vrij. Tegen beter weten in, loop ik een weektotaal van veertig kilometer, inclusief twee straffe heuveltrainingen. Voor mijn doen, een kalme week. De temperatuur is inmiddels tot Nepalese hoogte gestegen: 35 graden. Door de trainingen in de Himalaya kan ik er redelijk tegen, maar wanneer Rob meldt dat het tijd is voor de langste duurloop, word ik zenuwachtig. Annapurna Ultratrail - Jo Schoonbroodt
“Hoe lang?”, tik ik op Skype.
“Zes uur. Liefst met wat bergen erin.”
Lieve hemel, zes uur, het staat er echt.
“Dat red ik nooit. Zeker niet met deze hitte”, schrijf ik terug.
“Ach, dat kun je makkelijk. Gewoon vroeg beginnen.”
Vroeg beginnen? Niet weer een ochtendloop. Om mezelf te motiveren besluit ik contact op te nemen met een uitzonderlijke hardloper: Jo Schoonbroodt. Via internet heb ik ontdekt dat Jo in het voorjaar een ultraloop rond Pokhara heeft volbracht, de Annapurna72. De Annapurna72 voert deels over dezelfde route als de tocht die ik met Sudip en Bed heb gedaan, alleen is de Annapurna72 tweeënhalf keer zo ver en stijgt tot boven drie kilometer hoogte. Geen eenvoudige opgave. Helemaal niet voor een opa die dit jaar zestig jaar wordt.
 
Jo Schoonbroodt is geboren op 11 september 1950 in Borgharen, een boerendorpje vlak boven Maastricht. Bij zijn geboorte was hij er slecht aan toe. Zo slecht dat de pastoor Jo’s ouders adviseerde om niet te bidden voor zijn herstel maar voor zijn overlijden. Niemand bevroedde hoe Jo de schade op latere leeftijd zou inhalen. Als jongetje bleef hij echter aan de fragiele kant. Toen hij zes was en er gezinsuitbreiding op komst was, werd hij naar de Franciscaner nonnen gebracht in het Kloosterinternaat Overbunde. Bleekneusjes uit de wijde omgeving werden erheen gestuurd om aan te sterken.
Alpehuez en Croix de Fer - Jo Schoonbroodt“Grote borden griesmeelpap kregen we. Tussen het kerkbezoek door maakten wandelingen. Er was ook een ruimte met een soort hoogtezon, waar we moesten bijbruinen. Maar Overbunde was geen voorloper van de moderne Spa. Geen Spa maar Spartaans. Wie niet luisterde, werd stevig gestraft. Toen ik na zes weken eindelijk weer thuis was, had ik er een broertje bij.”
Als oudste zoon in een Katholiek mijnwerkersgezin genoot Jo een prettige, beschermde jeugd. Sport speelde geen belangrijke rol. Er was een voetbalclub, maar de afhankelijkheid van wisselend gemotiveerde teamgenoten beviel Jo niet. Toen hij elf was kocht hij een fiets. Geďnspireerd door Peter Post, koos Jo voor een fiets van het Nederlandse merk RIH.  Wanneer op zondag de amateurploeg door Borgharen kwam, racete Jo erachteraan.
De fiets werd al snel vervangen door een brommer, een originele Hasj Puch. Midden jaren zestig, de wereld openbaarde zich. Maastricht moest verkend worden, met lange haren en een baard. In november 1966 arriveerden de Provo-beweging in Zuid Limburg, waar Kasteel Borgharen onderdak bood aan de Klaas Konsilie. Drie dagen lang was Borgharen het Magies Sentrum van Nederland en omstreken. Jo schilderde prompt zijn fiets wit maar stelde hem niet beschikbaar voor algemeen gebruik.
Jo beleefde zijn wilde jaren. Hij bezocht veel festivals. Zo was hij in 1969 bij de voorloper van Lowlands in de Margriethal te Utrecht. Een achttien uur durend evenement met experimenteel theater, dans, wierook, dichters, films, bodypainting en vloeistofdia’s. Pink Floyd, The Golden Earrings en Cuby and the Blizzards traden op. World Fastest M60 Six Hours runnerJimi Hendrix liet het afweten, waardoor de vele, teleurgestelde fans, die zelfs buiten stonden te wachten in de kou, zich uitleefden in een sneeuwbalgevecht met de Mobiele Eenheid.
In die tijd ontmoette Jo zijn vrouw Jenny en in 1976 werd hun dochter geboren. Dat betekende huisje, boompje, beestje. Maar niet voor lang, want al snel arriveerde er een nieuwe collega uit Engeland bij Jo’s werkgever DSM.
“Colin Spratling. Hij arriveerde in een MG waarvan hij het dak in alle seizoenen openhield. In de achterbak zaten een stereo-installatie en een eindeloze verzameling LP’s. Al snel kregen we veel contact. Biertje, whisky, muziek.”
Colin loodste Jo niet alleen door de muziek maar ook terug naar de sport. Ze gingen squashen. Erg sportief ging het er niet aan toe. Eerste helft, biertje, tweede helft, biertje, nog een biertje. Afijn, ze sportten als de geliefde muziek: Rock & Roll. Midden jaren tachtig constateerde de dokter bij Jo een te hoog cholesterolgehalte.  Meer bewegen of anders eten, was het oordeel. Als echte Bourgondiër was het voor Jo uitgesloten om anders te gaan eten. Samen met een vriend, Math Korpershoek, begon Jo op 1 januari 1986, zesendertig jaar oud, met hardlopen.
“Heel voorzichtig liepen we rondjes op de grasvelden en om de oude sintelbaan van Sportclub Jekerdal. Ik kreeg al snel de smaak te pakken en ging drie keer per week trainen.”
Zijn eerste wedstrijd was de Telematica Loop in Heerlen waar hij de kwart marathon, 10,5 kilometer, in 40.30 minuten liep. Een verdienstelijke tijd maar nog maar het begin van een indrukwekkende carričre als hardloper. Als Jogger Jo, om precies te zijn, want Jo staat bekend onder zijn pseudoniem Jogger Jo of de Grijze Keniaan. Jogger Jo doet zijn naam echter geen eer aan. Wie de marathon in 2.41 loopt op 54 jarige leeftijd, jogt niet. 34.35 op de 10 kilometer, 1.14.57 op de halve marathon. Bovendien is Jo wereldrecordhouder op de zes uur voor mannen 55 en 60 plus. In zes uur tijd volbracht hij maar liefst 78,89 kilometer.
Koning van Spanje Trail - Jo Schoonbroodt“Achteraf gezien had ik topsporter moeten worden, maar ik heb geen spijt van mijn late start. Ik heb weinig last van slijtage en kan misschien daardoor nog zo goed presteren. Natuurlijk, er is verval. De snelheid wordt minder. Het ligt voor de hand om naar de lange afstanden te verschuiven.”
Wat zou hij bedoelen? Is 78 kilometer in zes uur niet lang genoeg? Zeker is dat we van Jo nog veel kunnen verwachten. Wanneer hij in 2012 met pensioen hoopt te gaan, zal hij zich nog meer op de sport storten. De vraag is wel, hoe lang nog?
“Wat als het niet meer gaat? Voor mij zou de mooiste dood tijdens het hardlopen zijn. Het is moeilijk te verklaren waarom hardlopen zo’n aantrekkingskracht heeft. Ik hou ervan om mijn grenzen te verkennen, om de spanning van een wedstrijd te voelen, maar het grootste effect van het hardlopen is de geestelijke ontspanning. Gezondheid en vrijheid, dat zijn waarden die het lopen mooi maken.”
 
Annapurna Ultratrail - Jo SchoonbroodtVier juli 2010. Door een hevige onweerstorm hangt er een grijze nevel boven het dal van Trois Ponts. Alles beter dan de hitte van de afgelopen weken. Jo staat klaar bij zijn chalet hoog in de Ardenner bossen. Trailschoenen, heupflesjes, fruitrepen, zonnebril. Een druk op het hardloophorloge, piep, we gaan. Ik heb een slechte nacht gehad in een gehuurde caravan op een afgetakelde, Waalse camping, maar mijn humeur knapt direct op wanneer we direct over een prachtig bospad een steile afdaling inzetten. Jo heeft een klein efficiënt pasje en spreekt met een zangerig Limburgs accent. Ik moet de neiging onderdrukken om hem na te doen. Hij praat honderd uit, wat een prettig vooruitzicht biedt op de vele kilometers die we van plan zijn samen in de verlaten bossen door te brengen. Jo vertelt over zijn avonturen in Nepal.
 
Annapurna Trail - Jo Schoonbroodt en Rob CousinsOp de dag van vertrek naar Kathmandu had Jo de Venlo Halve Marathon gelopen in 1.21 uur. Snel naar huis om de koffer op te pikken en door naar Schiphol. De volgende dag arriveerde hij in Hotel Summit, dat wordt gerund door de Nederlandse ultraloper Roger Henke. Roger verleidde Jo om hardlopend Kathmandu te verkennen: 32 kilometer door de stinkend hete stad. En of dat nog niet genoeg was, liepen Roger en Jo de dag daarop nog eens dertig kilometer door het nabijgelegen Shivapuri Nagarjun National Park. ‘Om wat hoogtemeters te pakken’, had Roger gezegd. Dag drie in Nepal bestond uit een zes uur durende autorit naar Pokhara, waar op dag vier de start van de Annapurna72 plaatsvond.
“Heb je wel eens van taperen gehoord, Jo?”
“Het ging dan ook niet van een leien dakje. Toen ik na 51 kilometer in 11 uur aankwam op Poonhill, 3210 meter hoog, was ik stuk. Mijn hart bonkte en hoofdpijn verwarde me. Er stond een ijskoude wind en de temperatuur daalde tot onder de 5 graden. Ik wilde stoppen. Op dat moment had ik al ruim 3500 klimmeters en tienduizend stenen traptreden achter de rug. Het was 17:30 uur, de avond viel en alleen het pad 20 kilometer afdalen in het donker zag ik niet zitten. Toen ik naar mijn mogelijkheden informeerde, moest ik ontnuchterend vernemen dat hier geen vervoer mogelijk was en ik enkel op eigen kracht naar beneden kon.”
Toen verscheen Rob Cousins. Als zeer ervaren ultraloper en overlevingsexpert, was Rob ingeschakeld als ‘bezemwagen’. Met een rode lantaarn aan zijn rugzak doemde hij op. Rob en Jo besloten eerst eens een goed te eten. Daarna daalden ze langzaam af naar de finish. Jo, die wankelde op zijn benen, werd veilig ingeklemd tussen Rob en een behulpzame Nepalees. Stapje voor stapje.
Jogger Jo in Trail Haute Fagnes“Om 5 minuten voor middernacht was daar de alles verlossende finish. Na 17,5 uur mocht ik emotioneel op de schouders van Roger Henke rusten. Wat een geweldig gevoel dat het me toch gelukt was, terwijl ik 6 uur eerder het bijltje erbij neer had willen gooien. Het bewijs dat we tot meer in staat zijn dan we denken.”
 
ArdennenJo en ik lopen door druipende naaldbossen. Na een paar kilometer komen we bij een stuwmeer. De spaarbekkencentrale van Coo-Trois-Points, maar het komt mij voor als Alcatraz. De nevel hangt laag over volmaakt stil, zwart water, omringd door een hoog hek met prikkeldraad. Elk moment kan uit de grauwe wolken het spervuur op ons, de voortvluchtigen, worden geopend. We draven door. Bergafwaarts naar de oevers van de Amblčve. Ik loop soepel maar moet opletten mijn wandel- en eetpauzes te nemen. Rob had me van tevoren gewaarschuwd: Jo is niet te stuiten.
Terwijl we de Amblčve volgen, trekt de nevel op. De rivier glinstert in de zon. Plotseling staan we midden in Plopsaland. Reusachtige, plastieken uitvoeringen van Kabouter Plop en Mega Mindy staren ons aan. Jo voert me naar de rivierbedding, waar we een foto van onszelf nemen voor de even bekende als saaie waterval van Coo. Weer verder, steil omhoog naar de uitkijkpost waar normale mensen via een kabelbaan naartoe gaan. Mijn kuiten mopperen maar ze houden stand. Het pad gaat verder het bos in, maar na een paar kilometer vervaagt het en zigzaggen we tussen de bomen door, springend over takken en struiken.
“Jo, ik neem aan dat jij nog weet waar we zijn?”
“Geen idee, maar ik vind het geweldig.”, roept Jo, “Dit heb ik als kind altijd al willen doen!”
De onafhankelijkheid van anderen, het ontstijgen van malende gedachten, het kiezen voor een eigen richting, letterlijk van het gebaande pad afwijken. Het is niet verbazend dat Jo, opgegroeid in de jaren zestig, hardlopen verbindt met vrijheid. Verdwaald in een geurend naaldbos waar de ochtendzon met rokende stralen de mosgrond in de spotlights zet, is er niets tegenin te brengen.
Na ongeveer twee uur en 22 kilometer komen we terug bij Jo’s chalet. We ploffen in de tuinstoelen en drinken een bak koffie. Waarom niet, ik heb nog een vier uur te gaan. Na tien minuten vertrekken we weer, nog verder omhoog. Ik voel de vermoeidheid van de slechte nacht. Mijn hoofd wiebelt, maar mijn benen draaien gelukkig moeiteloos door.
“Ik zit even in een dipje, Jo.”
“Geeft niet, ik ook.”, zegt Jo, “Gewoon doorlopen, verdwijnt vanzelf.”

Zie voor de rest .............van Hfst10 het boek Runner's High van Tim van der Veer  ISBN: 9789029585002 (Klik hier)

Jogger Jo Schoonbroodt Tim van der VeerTim van der Veer

 

Jogger Jo Schoonbroodt
De Grijze Keniaan