Vakantie 2004 Jogger Jo & Spinning Jenny
Jogger Jo en Spinning Jenny genietend op vakantie
Camping Galetas - Aiguines Gorges du Verdon www.wix.com/campinglegaletas/campinglegaletas
Departement: Var (83) / Alpes Haut Provence (04)
Frankrijk

Plaatsbeschrijving
Aiguines (218 inw.) www.aiguines.com ligt op 808m hoogte in Zuid-Frankrijk op de plaats waar de rivier de Verdon via de diepe kloven van de Gorges du Verdon uitmondt in het meer Lac St.Croix. Dit meer is ontstaan door de bouw van de stuwdam met waterkrachtcentrale welke de streek van stroom voorziet. Je zit hier op de grens van de departementen Alpes Haut Provence en Var.

Omgeving
Gorges du Verdon De Verdon ontspringt op een hoogte van 2150m in het massief van Sestriere dichtbij de Allos-pas. De rivier wordt opgevangen door de stuwdammen van Castillion en Chaudanne. Vervolgens stort zij zich in de fantastische bergengte die in de kalksteen zijn uitgehold. Het meest indrukwekkende gedeelte van de loop bevindt zich tussen Castellane en Moustiers St. Marie waar zij de Canjuers doorsnijdt en zo een unieke plek in Europa biedt. De Route du Verdon (D19-D71-D955-D952-D23) is een must om te doen en geeft een imposant beeld van de Gorges/Canyon du Verdon. De panorama's zijn adem benemend en tussen het rotsmassief voelt een mens zich pas echt nietig. Er kunnen fikse wandelingen ondernomen worden via geitenpaden naar het diepste van de kloof. Het water van het meer van St. Croix heeft een mooie blauwe kleur, is kraak helder en heeft in mei al een lekkere zwemtemperatuur. Er is geen gemotoriseerd verkeer op het water toegestaan maar er zijn wel boten en waterfietsen in alle maten en soorten. Moustiers St. Marie is een bekende toeristenplaats met zijn ster tussen twee rotsen en kapel boven aan het gladde trappenpad.

 

 

Camping
Camping Galetas Door zijn ligging direct bij Lac St. Croix, heerlijk zwemwater, op 400m hoogte vlakbij de brug (Galetas) over de Verdon heb je vanaf de terrassen camping Le Galetas (tel. 0033 494702048 e-mail campinglegaletas@aol.com) een mooi uitzicht over het meer en de bergen rond de Canyon du Verdon. De camping is 49ha groot en er zijn 350 plaatsen. De kampeer plaatsen zijn via verharde paden bereikbaar en mag je zelf uitzoeken, de toiletgebouwen zijn schoon en hebben warme douches. De plaatsen zijn ruim en de bomen zorgen voor de nodige schaduw. Langs de hoofdweg ligt een winkel waar brood en beperkt kruidenierwaren te krijgen zijn. Tevens is er een restaurant met afhaal pizza's. Het campingtarief per dag is 3,30Euro per persoon, 3Euro voor de plaats, 2,50Euro voor de elektriciteit en nog wat verblijfbelasting. Open vanaf 1 april t/m 15 oktober.

Dagboek
5-juni-2004 Zaterdag
Door de miezerige regen gisteren is van het vullen van de Camp-let vouwwagen niets terecht gekomen. Om toch al een beetje het vakantiegevoel te krijgen loop ik nog even op vrijdagavond de gezellige Pepijnloop (10km in 34:46 minuten) te Echt. Vandaag ziet het er een stukje zonniger uit hoewel ook nu donkere wolken over Maastricht drijven. Samen met Jenny, dochter Anouk en buurman Ton hebben we binnen een uur alle spullen in de vouwwagen en kan de deksel dicht. Dat geeft nog even wat duw en trekwerk want met de jaren moet er blijkbaar meer luxe mee op kampeervakantie. Vorig jaar kwam de waterkoker en de ijskast. Dit jaar moet ook de oven erbij en een echte diervriendelijke spinnenvanger. Wat kan er nog meer bij volgend jaar? Strijkijzer, frietenpan, was/droogmachine of een diervriendelijke mierenvanger? De rest van de dag gebruik ik om de tuin "vakantie klaar" te maken en ik geef Patrick en Roger nog een lesje afzien tijdens de Herstel Training.

6-juni-2004 Zondag
Zondagochtend koppel ik de Camp-let aan de Kalos en staat het span te trappelen om te vertrekken. Ik ga nog een uur onder de wol om optimaal uitgerust te zijn voor de ruim 1000km naar de Gorges du Verdon in Zuid-Frankrijk. Bij oma eten we het traditionele zwartbrood met kaas en om 16:00uur gaan we on-route. We reizen via Luik en tanken in Martelange Luxemburgse benzine (0,91 Euro). Via Arlon verlaten we België om na een stukje Luxemburg uiteindelijk in Frankrijk te belanden waar we op de eerste de beste parkeerplaats de kip oppeuzelen. Bij Toul komen we op de tolweg richting Dyon waar we bij Leclerc de tank nog eens volgooien om vervolgens via deA39 richting Bourg en Bresse te rijden. De weg is nagenoeg leeg en er zijn geen andere Nederlandse vakantiegangers te bespeuren. Om niet binnendoor naar Grenoble te rijden gaan we via de autoweg lang de luchthaven van Lyon. Bij een onwillig onbemand tolpoortje moet Jenny op zoek naar een slapende tolhefster die ons vertelt hoe de hefboom omhoog kan. Gewoon op de Franse manier hard doorrijden tot ongeveer tegen de paal en floep, Sesam open U.

7-juni-2004 Maandag
Ons plekje op de camping Op een parking van de tolweg naar Grenoble proberen we tegen 1uur te slapen maar het blijft bij een poging. Vanaf Grenoble richting Sisteron volgen we de N75 en dat is het betere stuur en remwerk, zeker midden in de nacht. Na de col de la Croix Haute (1179m) worden de oogjes klein. In het dorpje Aspres zien we een geschikte parkeerplaats en gaan we voor 2uur onder de wol. De zon begint te prikken als we in Sisteron gaan tanken bij de Intermarche. Via Chateau Arnoux, Mezel en Moustiers St. Marie (www.ville-moustiers-sainte-marie.fr) komen we bij Lac St. Croix en onze camping Galetas. De campingbeheerder (Mr. Didier) kent zijn gasten en heet ons van harte welkom om 9uur in de ochtend. De plaats van vorig jaar is nog vrij dus onze keuze is snel gemaakt en het opbouwen van ons vakantiestekje kan beginnen. De dikste boom biedt de meeste schaduw dus daar is het goed vertoeven. Na het eten knijp ik een oogje dicht waarna het water van het meer me lokt voor een zwembeurt. De temperatuur van het water is heerlijk en na zo een lange rit voel je je weer herboren. Aiguines Het dorpje Aiguines heb ik van veraf in de bergen zien liggen en ik kan de neiging om de loopschoenen aan te trekken niet onderdrukken. Via een smal pad door een lavendelveld loop ik omhoog naar het dorp op 808m hoogte. Ik loop een stukje van de Route du Verdon (D71) en leg bij het 1e km paaltje een steen als markering. Dit is een traditie van afgelopen jaren om bij te houden hoever ik naar boven ben gelopen tijdens de trainingen. Het kan ook met de jaren te maken hebben dat het geheugen wat minder wordt. Het klimmen gaat moeizaam maar ik geniet des te meer van de omgeving. Een ree is opgeschrikt van zijn middagdutje en rent door het dal naar de andere helling. Voor de afdaling kies ik de verharde weg omlaag om weer een beetje snelheid te trainen. Na 400 hoogtemeters en 1:20 uur ben ik terug op de camping waar Jenny voor mirakel ligt van de gemiste nacht. Het was een mooie dag maar om 22:00 uur hou ik het voor gezien.

8-juni-2004 Dinsdag
Pont Galetas Om 7:00uur word ik uitgeslapen wakker en besluit de helling bij de brug Galetas naar boven te lopen om via de D952 naar het meer af te dalen. Hier kom ik een bekende loper van vorig jaar tegen, het is de chirurg Harry Kemperman uit Roosendaal. Samen zoeken we een route langs het meer maar worden door een snelstromend beekje gedwongen wat om te lopen door het struikgewas. Het is een machtig mooi gezicht de grote forellen/zalm door het water te zien klieven en met sprongen stroomopwaarts te zien gaan. Terug bij de brug neem ik afscheid van Harry en keer na 1:44uur terug op de camping waar Jenny in de nieuwe aanwinst de broodjes bruin bakt. Na een bezoek aan de Intermarche van Riez zitten de verplichtingen voor vandaag erop en kan er geluierd en gezwommen worden. De barbecue doet zijn kunstje nog best en met een gevulde maag en wat Vin Rouge is het vakantiegevoel compleet. Onze Engelse buurman doet de uitspraak "no better live/wife than a camping life/wife".

9-juni-2004 Woensdag
De biologische klok maakt me op tijd (7uur) wakker voor de ochtend training. Vanaf de camping ga ik omhoog door het eikenbos via het pad Sentier Galetas langs het dorpje Aiguines, ik moet de richting zoeken tussen het struikgewas. De gele brem tot schouder hoogte overwoekerd het pad maar het gemeenste zijn de doornstruiken die me weer te pakken hebben. Niet voor niets noem ik dit dan ook het striemend pad. Het hardlopen tegen de steile hellingen met losse stenen gaat moeizaam en ik wandel dan ook stukken met de handen me voort duwend op de knieën. De conditie is minder dan vorig jaar toen ik thuis al enkele heuveltrainingen als voorbereiding op de marathon du Mt. Blanc had ondernomen. Ik kom uiteindelijk het ravijn uit bij een vangrail langs de route du Verdon en loop over de verharde weg omhoog tot kilometerpaaltje 32, welke ik natuurlijk markeer met een steen voordat ik aan de terugweg naar beneden begin. In Aiguines vul ik de inmiddels lege drankfles en bij het laatste huis van het dorp herkent het oude baasje me nog van afgelopen jaar. Hij wenst me veel courage en ik daal via een landweg af naar het meer van St. Croix. Het ontbijt, na 1:48uur lopen, met uitzicht op het blauwe meer is een feest en we nemen hier alle tijd voor. Om toch nog het gevoel te hebben iets nuttigs uitgevoerd te hebben neem ik een emmer water en verwijder de dikke laag vliegen en andere insecten, welke het loodje hebben gelegd tijdens onze nachtelijke rit vanuit Nederland, van de voorkant van de auto. Terwijl ik bij het badgebouw de watercontainer vul maakt Jenny achter mijn rug een slippertje met haar gladde slippers. Het loopt allemaal goed af en de schade is beperkt. Het meer zorgt voor verkoeling en er wordt veel gelezen in de schaduw van onze boom.

10-jun-2004 Donderdag
Mijn dagelijkse voettocht voert me vandaag via pont Galetas naar de Route du Verdon NO van de rivier. Dit is het departement Alpes Haute Provence. Op de weg ligt een plegel (platte egel). Ik kom op de D952 tot paaltje 33 (3*11) als er een uur opzit en het weer tijd wordt voor de afdaling naar de camping. Het laatste stuk omlaag is onverhard en steil, dus oppassen met alle losse stenen om niet onderuit te gaan. We zijn vandaag toplui en het vakantieleven beperkt zich tot lezen en zwemmen. Anouk is bij Mam op bezoek en we vangen twee vliegen in een klap als we met hun bellen.

11-jun-2004 Vrijdag
De looproute gaat vandaag richting Les Salles, lang de kant van de weg ligt een das waar niet veel leven meer in is te bekennen. Met zijn kenmerkende zwart wit gestreepte snuit kijkt hij me aan en ik zie geen echte verwondingen. Kunnen dassen een hartaanval krijgen? Na het klimmetje naar Les Salles loop ik verder omhoog naar Aiguines. De rode klaprozen tussen het gele koren steken mooi af in het zonlicht. De vriendelijke Fransoos bij het laatste huis van het dorp is zijn tuin aan het besproeien en zwaait naar me. Ik roep nog terug dat het un bon jardin is. De Route Gorges/Canyon du Verdon met de auto is vandaag het programma. De route omhoog over de D952 naar La Palud bied nog enkel mooie panorama's over Lac St.Croix en de uitstroom van de rivier de Verdon door de diepe kloven naar het meer. La Palud ligt op een hoogvlakte en vanaf hier kan er een mooie lus (route du Crete D23) met de klok mee door de canyon gemaakt worden. Bij een van de vele belvedères stoppen we om naar de zwevende adelaars te kijken. De machtige vogels hangen voor ons boven het diepe ravijn en hoeven hun vleugels nauwelijks te bewegen. Een groep kinderen is aan het abseilen en we zien hoe ze hun lange touw moeten ontwarren dat tussen de struiken in de knoop is geraakt. Mijn maag draait zich al om als ik in de diepte kijk, laat staan dat ik er aan zou denken om over de rand van de richel omlaag te moeten. We lunchen en rusten op een schaduwrijke plek vlakbij een klaterende bergstroom. Deze keer rijden we niet door naar Castellane maar gaan bij Pon-de Soleils rechtsaf over de D955 richting Comps. Via het tegen de rotsen geplakte Trigance (D90) gaan we over de Artuby-brug (D71) naar Aiguines. In Aups bezoeken we de Intermarche voor de foerage. 's Avonds komen onze buren uit Berlijn (Rainer Wichmann und Elke Gawranski) op bezoek en blijven we tot half een buiten keuvelen. We leren dat i.p.v. de uitspraak "Ich bin ein Berliner" ook "Ich bin ein Boulette" of "Ich bin ein frikadel" wordt gebruikt.

12-jun-2004 Zaterdag
Met wat opstart problemen ga ik op pad en ga bij pont Galetas omhoog om weer af te dalen naar het meer waar ik bij een camping de waterfles vul i.v.m. de nadorst. Via Petit Lac loop ik door de bosjes als ik met een harde klap met de zijkant van mijn kin tegen het aardoppervlak klap. Een klein boomstronkje en het tegenlicht van de zon tussen de bladeren zijn de oorzaken van deze onvrijwillige smak tegen de harde ondergrond. Het is me even zwart voor de ogen en ik kan me niet herinneren dat ik mijn evenwicht verloren ben. Op de grond liggend bekijk ik de schade. Buiten een gevoelige kaak en schrammen op mijn wang zie ik tussen alle stof, schaafwonden op het bovenbeen. Nu heb ik op mijn bovenbeen buiten de horizontale schrammen van het striemend pad ook een mooie verticale streep. Ik krabbel langzaam overeind en al wandelend probeer ik weer te gaan lopen. Alles lijkt nog te functioneren en met verhoogde waakzaamheid loop ik terug naar de camping. Nu zie ik dat mijn oude CCN outfit de val niet overleeft heeft, er gaapt een gat in de nerveus gesneden broek maar helaas voor Simon Blok is de verfoeide gele singlet ongeschonden. Buiten wat zwemmen hou ik me de rest van de dag rustig want de grijze cellen hierboven zijn toch wel wat door elkaar geschud. Na de BBQ komen onze Berlijnse buren, welke morgen vertrekken richting Italië, voor een afscheids borrel. Het wordt 1uur voor dat we onder de wol kruipen.

13-jun-2004 Zondag
Het striemend pad achter de campingrichting Aiguines laat ik, gezien mijn gevoelig bovenbeen, links liggen maar ik vind wel een andere mooie route omhoog naar het dorp waar ik bij de vuilnisbelt uitkom. Door het bos klim ik verder omhoog totdat ik bij de vangrail van de Route du Verdon uitkom. Op de terugweg heb ik een 9km lange afdaling naar het meer. Rond de middag steekt de wind zijn kop op en wordt het storm scenario doorlopen. De luifel moet naar binnen en ik sla wat extra haringen in de grond. De hevige rukwinden uit zuidelijke richting slaan met harde klappen tegen het tentdoek. Dit is het ideale moment om de verloren uurtjes in de halen en we gaan dan ook even plat tot de wind is uitgeraasd. Het zonnetje doet nog even zijn best maar de temperatuur is behoorlijk gedaald. Anouk brengt ons op de hoogte van het reilen en zeilen bij het thuisfront.

14-jun-2004 Maandag
Vandaag doe ik vanaf de camping een rondje Moustiers St. Marie. Ik loop over de verharde weg naar het dorp en zoek onderweg nog naar een alternatieve route. Ik beland in een ruig gebied en al snel is er geen pad meer te bekennen en loop ik over rotsen en door bosjes. Mogelijk kan ik van hieruit op de route du Verdon komen. Mijn poging moet ik staken als ik aan de rand van een ravijn aankom. Het geluid van auto's is mijn richtpunt en via een afdaling met veel stenen kom ik weer op de verharde weg. Voorbij Moustiers neem ik de gele route terug naar pont Galetas. Het pad kruist de weg naar de camping van Jos Brouwers(Peyrengues). Met verhoogde waakzaamheid passeer ik de plaats waar ik eergisteren ter aarde stortte. Na 2 uur lopen ben ik weer terug en heeft Jenny het ontbijt klaar staan. In Riez zorgt de Intermarche voor aanvulling van de proviand. Met een gegrilde poulet, pain aux noix en een Vin Rouge is onze lunch snel klaar. In mijn gezicht zijn inmiddels donkere korstjes op de wonden van de valpartij gaan zitten. Een middag dutje hoort bij het vakantieleven en we maken nog een wandeling naar de brug over de Verdon. De regen tikt na het avondeten gezapig op de tent. Dat wordt vroeg onder de wol.

15-jun-2004 Dinsdag
Het is nog zwaar bewolkt en ik vertrek voor mijn tocht vandaag met de regenjas aan langs het meer richting bergdorp Aiguines. Het klimmen gaat vandaag moeizaam en al snel moet het jasje uit want de temperatuur is zeker niet verkeerd. Vanaf Aiguines volg ik niet de Route du Verdon want daar wordt aan de weg getimmerd. Het versleten asfalt, toch niet door mijn trainingen, wordt vervangen en de steile rotswanden worden voorzien van stevige draadhekken om vallende stenen op de vangen. Ik volg de D19, deze geeft een mooi uitzicht over Lac St. Croix en ik zie het eiland voor Les Salles goed liggen. De afdaling naar de camping loopt niet lekker door het scheurtje dat ik in het eelt van mijn hak heb gekregen. Elke stap wordt het wondje even geniepig open en dicht gedrukt en ik probeer het op te vangen door meer op de zijkant te landen. Als ik ook nog met de bal van de voet midden op een scherpe steen land ga ik maar even wandelen. 2uur later sta ik onder de warme douche en onder het ontbijt komt de zon weer eens kijken. Ik knip wat eelt rond het wondje weg en wandel met Jenny bergop en langs het meer terug naar de camping. Vandaag voetbalt Nederland tegen Duitsland op het EK in Portugal. De Nederlandse supporters aan de bar zijn in het begin van de avond het luidruchtigste en vanaf onze campingplek kunnen we de strijdliederen goed horen. Ik vermoed dat het niet zo goed gaat met onze duurbetaalde voetballers want de Duitsers aan de bar zetten nu de toon.

16-jun-2004 Woensdag
Na de langere loop van gisteren wordt het vandaag 1:15uur voor ik weer de verse broodjes ruik die we in onze oven afbakken. De zon doet tot de middag haar best maar daarna is het wisselend bewolkt met een regenbui. Tijd om te lezen en uit te rusten met een napje terwijl de regendruppels op het tentdoek tikken. In de namiddag komt de zon en eten we buiten, genietend van ons geweldig uitzicht over het meer.

17-jun-2004 Donderdag
Het is vandaag stralend blauw en vandaag wil ik weer wat klimmeters maken. Via Aiguines kom ik tot paaltje 33 op de D71 en zit op 1050m hoogte. Als ik Jenny weer zie is het 2uur later en het hoeft geen betoog dat het ontbijt me dubbel smaakt. We rijden via de 16% helling bij Moustiers St. Marie naar het dorp St. Croix dat gebouwd is tegen een berg vlak bij het stuwmeer. Onderweg zien we nog een "plang" (plat gereden slang) van ongeveer 1 meter. Een verkenning door de smalle straatjes en over trappenpaadjes leert ons de mooiste plekjes ontdekken. De stoelen worden uitgeklapt onder een boom direct langs het water. Riez wordt nog bezocht voor de broodnodige proviand aanvulling. We zien bij zonsondergang 4 parachutes in formatie synchrone vliegen. De parachutisten hebben een grote ventilator op hun rug hangen waarmee ze de gekste capriolen kunnen uithalen.

18-jun-2004 Vrijdag
Vandaag wil ik de 16% helling bij Moustiers St. Marie bedwingen, boven staat er mijn merkteken en Jos Brouwer is er na mij nog geweest. Eens kijken of er nog sporen van Jos te vinden zijn. De tocht naar de voet van de helling duurt vanaf onze camping ongeveer een uur. Bij Petit Lac geven de kikkers me een kwakerig ochtendconcert. Bij een boerderijtje moet ik een grote witte Franse hond in het Mestreechs vertellen dat ik er met goede bedoelingen langs zijn territorium kom, zijn vriendje ligt klaar als no. 1 het niet aankan. De helling ligt pal in de zon en de 16% van het bord onderaan de ploert slaat volgens mij op de minst steile stukken. Via een eindeloos aantal haarspeldbochten waarbij de hellingshoek ruim boven de 20% zit kom ik boven. Ik drink mijn waterfles leeg en van Jos zie ik geen sporen. Op de terugweg doe ik camping Moulin aan om me te verfrissen. Aangekomen bij het meer zie ik de 4 vliegers met hun ventilatoren kunstjes uithalen boven het water. Op de camping zijn ze niet zo blij met de vroege escapades van deze luidruchtige bromvliegen. Bij inspectie van mijn loopschoen ontdek ik een vlijmscherp steentje dat zelfs door de binnenzool is gedrongen. Dit verklaart de pijn onder mijn voorvoet van de afgelopen dagen. We luieren vandaag lekker verder op de camping en bij het water. Via de e-mail vanaf de camping zend ik het eerste gedeelte van dit verslag en wens de Chamonix gangers een veilige reis en een enerverende en spraakmakende loop.

19-jun-2004 Zaterdag
De uitdaging vandaag voert me via het striemend pad Sentier Galetas naar de route du Verdon. Ik heb 2 paar inlegzooltjes in de schoenen gedaan om de scherpe stenen te trotseren. De wond van de valpartij op mijn bovenbeen is hersteld maar de onderhuidse bloeduitstorting is blauw met een groene tint. De harde klappen bij afdalingen zijn extra voelbaar in het bovenbeen maar het gaat nu elke dag wat beter. Uiteindelijk kom ik tot paaltje 34 op de D71. Bij Source Vaumale (1180m) verfris ik me aan het koude water dat uit de berg komt en keer via de 11km afdaling terug naar onze camping. We bezoeken Les Salles waar een kunstmarkt wordt gehouden en vinden een emaille afbeelding van de Mont Ventoux. Het bezoek is van korte duur want het begint weer te druppelen. De zon komt weer snel terug maar later op de dag is het weer kwakkelen.

20-jun-2004 Zondag
Via de brug Galetas gaat mijn looproute omhoog over de Col de l'Olivier ik zit nu op de NO of rechter rivier zijde van de Verdon. De bergen houden de opkomende zon nog tegen. Langs het huisje van de Kantonniers ga ik over de D952 verder richting La Palud. Er liggen rotsblokken op de weg die vannacht losgekomen zijn van de steile zijkant en ik help de kantonniers door de grootste stenen aan de kant te rollen. Ik kom tot Belvedère Mayreste op 808m, paaltje 32. Onderweg zie ik nog een ree, de nog op dit tijdstip rustige weg, oversteken. De terugweg gaat een stuk sneller, het is wel even oppassen in de afdaling met de losse stenen. Op vaderdag belt me dochter Anouk om me te feliciteren met dit heugelijke feit. Kasteel Aiguines In Aguines bezoeken we nog een rommelmarkt, maar deze stelt niet veel voor. Het dorpje is zeker een wandeling waart en we zien plekjes waar de tijd nog stil staat. Het kasteel van Aiguines met zijn typische torentjes is van veraf al aanwezig. De wind is vandaag nadrukkelijk met vlagen aanwezig en op het meer zijn de witte schuimkoppen zichtbaar van de overslaande golven.

21-jun-2004 Maandag
Mijn tocht begint vandaag langs de boorden van het meer, waar het nu erg rustig is. Vervolgens begint het klimwerk via het onverharde pad naar Aiguines waar ik mijn fles opnieuw vul. Op de route du Verdon zijn de asfalteerders alweer een stuk opgeschoten. Op de plaats waar net het warme zwarte teer is gesproeid moet ik oversteken. Het plakkerige teer zit aan de onderkant van mijn schoenen en als ik vervolgens op het onverharde pad verder wil zijn mijn zolen gelijk een stuk dikker door de klevende steentjes. Ik ga tot paal 33 en geniet in de opkomende zon op 1100m hoogte van het fascinerende uitzicht over de canyon. De rivier de Verdon ligt 700m lager en ik kan nagenoeg verticaal omlaag kijken. Het geeft een goed gevoel als ik bedenk dat ik dit hoogteverschil in ongeveer een uur heb overwonnen. Ik ruik in gedachten al de afgebakken broodjes (Ciabattines) op de camping bij Jenny en begin aan de afdaling. Het stijgen ging met ongeveer 8minuten per km, voor het dalen is er minder dan 4minuten per km nodig. Het toeristisch uitstapje met de auto brengt ons langs de stuwdam van het meer via St. Laurent naar Quinson. We picknicken bij een schaduwrijk dagstrand direct over de brug van de D13 richting Montmeyan. De onrustige wind is nog steeds spelbreker om eens lekker onderuit te zitten. Via Esparron en St. Martin-de-Bromes komen we in Allemagne-en-Provence waar een kasteeltje onze aandacht trekt. Tijdens het maken van wat plaatjes wordt ik aangesproken door een Duitser die me vraagt of ik ook dit jaar weer in Chamonix ga lopen. Zelf heeft hij gisteren de Mont Ventoux beklommen in ongeveer 3 uur. We hebben genoeg gezamenlijke gespreksstof zoals blijkt. Riez wordt nog aangedaan voor we naar de camping rijden. Anouk meldt zich nog telefonisch voor haar reis naar Turkije.

22-jun-2004 Dinsdag
Tegen de morgen is er een grote schaapskudde aan onze camping voorbij getrokken. Van veraf kondigt de meute zich aan door belgehamel en geblèr. Het is ons te vroeg om naar het spektakel te gaan kijken. Als ik ga lopen zie ik de sporen van de massa schapen op het wegdek. Bij Pont Galetas klim ik omhoog (gele route) naar de D952. Aan de overkant van de weg is een kleine bron met een wandelpad richting la Palud. Bij een driesprong neem ik de afslag Moustiers en daal af naar de camping Peyrengues. Ik verfris me op de camping van Jos Brouwer waar het nog erg rustig is. Vanaf de camping ga ik het eerste pad rechts en volg de geel gemarkeerde route door de bosjes naar de brug van Galetas. De dag begint bewolkt en dat is ideaal om wat uit te rusten. We zien een Duitser die met een afstandbediening de caravan op zijn plaats zet met behulp van een mover. De tentharingen gaan met de accuboormachine de grond in. Het ambachtelijk een tent opzetten wordt steeds meer door de techniek overgenomen. De zon breekt weer door het wolkendek dus tijd voor een zwembeurt in het meer. Anouk en Mario zijn veilig geland op Daleman in Turkije hoewel ze bijna het vertrekkend vliegtuig gemist hadden omdat ze in het restaurant nog aan de koffie zaten.

23-jun-2004 Woensdag
Op de helling naar het eikenbos tref ik een Duitse loopster met grote hond die hier 3 maanden vakantiewerk doet voor een zomerkamp www.camp-verdon.de Samen lopen we het striemend pad en ze is blij dat ik voorop ga omdat ze anders last heeft van spinnen. Bij Aiguines gaat ze terug richting camping en ik ga omhoog door tot voorbij paal 34 op de D71. Dit is het hoogste punt aan de linker rivierzijde (1250m) en de vergezichten zijn hier fascinerend. Aan de overkant van de canyon zie ik Belvedere Mayreste (801m) aan de D952 liggen, daartussen ligt de Verdon op 400m. Ik daal nog een klein stukje richting Comps maar mijn klokje maant me om terug te keren naar de camping. Bij Source Vaumale (1180m) is het koele water uit de berg de laatste mogelijkheid om me een beetje te verfrissen voor de afdaling over het hete asfalt. In Aiguines worden de voorbereidingen voor de Trail du Verdon getroffen welke morgen van start gaat. De 3 daagse wedstrijd www.verdontrailaventure.com over 120km met 8000 hoogtemeters door europa's grootse canyon heeft voor mij een net te hoog survivalgehalte om mee te doen. Een helikopter met medici is permanent aanwezig bij deze uithoudingsslag onder het motto " Push you limits with a smile or with a grimace". We bezoeken het tegen de bergen gelegen Moustiers St. Marie (www.ville-moustiers-sainte-marie.fr) en wandelen door de smalle straten met zijn vele fonteinen. Hoog tussen twee bergtoppen hangt hier al sinds de middeleeuwen een gouden ster aan een stalen ketting. Het water van het meer is na dit uitstapje voldoende uitdagend voor mijn zwemritueel.

24-jun-2004 Donderdag
Als ik achter de camping omhoog loop zie ik de rood-witte markeringslinten van de Trail du Verdon.Even later bots ik bijna tegen een dalende loper met camelpack op zijn rug en vraag ik hem of hij met de Trail bezig is. Het blijkt een 52jarige Engelsman te zijn die in Grenoble woont en de lopers tegemoet gaat. Hij heeft geen bezwaar als ik met hem mee loop en we dalen af naar Pont Galetas. Zijn snelheid/techniek bergaf is ongelooflijk snel en soepel. Waar ik me moet vasthouden om niet uit te glijden schaatst hij met de armen horizontaal voor zijn evenwicht. In de beklimming missen we ergens een rood-wit lint maar we weten dat er boven ons een verharde weg moet zijn. Op handen en voeten gaat het tussen de struikjes, die ik gebruik als handvaten, steil naar boven en ik durf niet omlaag te kijken. Na wat zoeken vinden we de balustraden waar we overheen uit het ravijn kruipen. We vinden opnieuw de rood/witte markering en gaan door bosjes verder omhoog. De koplopers komen ons nu tegemoet en na de 10e loper beginnen we ook aan de afdaling. Er is veel verzorging en controle van de lopers onderweg maar dat mag ook wel voor 400Euro. Ik neem afscheid van de Engelse gastloper die morgen de 40km wedstrijdroute gaat doen. Om deze Trail goed te kunnen lopen moet je buiten veel kracht en uithoudingsvermogen: geen hoogtevrees hebben, een snel reactievermogen bezitten, uiterst behendig zijn, een goed evenwichtsgevoel hebben en niet bang zijn voor een bult of schaafwond meer of minder. Onze linker buren verlaten de camping en aan de rechterzijde is alleen in het weekend een Fransoos met zijn mademoiselle. Ik verlies vandaag met Yatzee maar je kunt ook niet overal geluk in hebben.

25-jun-2004 Vrijdag
In Aiguines ga ik op zoek naar info over de wedstrijd etappe van de Trail du Verdon van gisteren. De eerste loper heeft 2:30uur nodig gehad voor de 25km met 2000m hoogte verschil en de laatste kwam na 6:30uur binnen. De lopers zijn vandaag om 5uur in de ochtend gestart voor een route van 40km waarbij vanaf de helling aan een kant van de canyon door de rivier de Verdon naar de tegenover gelegen helling geklommen moet worden. Het laatste stuk gaat via een Grand Randonnee naar Aiguines en ik verken de GR99 route tot op het hoogste punt (1200m). Omhoog lopen tussen de bosjes en over de losse stenen was al een opgave maar terug omlaag zweet ik meer van bijna onmogelijke kunststukjes die ik moet uithalen om op de been te blijven. Heelhuids kom ik via een pad langs het meer van St.Croix weer op de camping waar het ontbijt me als een koningsmaal smaakt. We gaan naar de slaperige plaats Aups waar Jenny nog een Provençaals tafelkleed op de kop weet te tikken. De koperen ploert doet goed zijn best en de route door de hete en uitgestorven natuur maakt het decor met de airco aan een beetje onwezenlijk.

26-jun-2004 Zaterdag
Ik meld me af voor het ontbijt met Jenny want vandaag is de laatste etappe (31km) van de Trail du Verdon. Ik loop omhoog naar Aiguines en bekijk de route. Het laatste deel lijkt me interessant om de lopers tegemoet te gaan. Ik loop bergop naar de laatste verzorgingspost en vanaf hier is het voor mij afdalen in het ravijn van de Verdon. Behoedzaam ga ik over de losse keien naar beneden. De eerste loper (Sebastian) heeft een voorsprong van een half uur op de nummer 2. Ik ben inmiddels gedaald tot een plaats waar de lopers via een smalle richel dwars over een steil stenenveld moeten manoeuvreren. Als hulpmiddel heeft de organisatie een klimtouw aan de overhangende rots bevestigd. Zelf durf ik de passage niet te nemen en ik neem hogerop plaats in de zon om te kijken hoe de wedstrijdlopers hier doorheen komen. Mijn belangstelling voor een bord aan de andere zijde van het klimtouw doet me toch nog een poging ondernemen om aan de de hindernis te nemen. Met het zweet in mijn handen en zonder naar beneden te kijken klim ik via het touw over de richel. Mijn nieuwsgierigheid is bevredigd als ik op het bord de tekst DANGER met een doodskop zie staan. Nu moet ik echter weer terug over de richel waar het bord me net heeft gewaarschuwd. Alles gaat goed anders had ik dit niet kunnen berichten en ik klim weer terug naar boven. Bij de drankpost moedig ik de lopers aan en zelf mag ik ook gebruik maken van de bevoorrading. Naar het dorp neem ik een kortere route en bij de finish praat ik met een van de Duitse deelnemers uit Aken. Hij heeft de Maasmarathon Vise-Maastricht-Vise met een babyjogger gelopen en wil een poging ondernemen om met babyjogger het Genysboek of records te halen. Met mooie herinneringen keer ik via de afdaling naar het meer terug naar de camping. Het wordt een van de warmste dagen, maar het water is nabij. Jenny heeft in onze slaaptent een vreemde steen van 3cm ontdekt. Hij plakte tegen het tentdoek en is terracotta gekleurd. Zo te zien is het iets dat geproduceerd is door een insect en ik ben nieuwsgierig naar de inhoud. Als ik met een steen erop klop blijkt het de schil te zijn van een soort ei waar drie spinnen in zitten. Ik wordt nu voor mijn wetenschappelijk onderzoek voor aborteur uitgemaakt en we vragen ons af hoe zoiets in onze slaapruimte is kunnen komen? Onze Franse weekendbuurman brengt ons zijn tv, Frankrijk ligt er toch al uit, zodat we naar de EK voetbalwedstrijd Zweden-Nederland kunnen kijken. Deze keren hebben de Nederlanders geluk met strafschoppen schieten en mogen WE door naar de 1/4 finales.

27-jun-2004 Zondag
Vandaag is in Chamonix de Cross du Mont Blanc (www.montblancmarathon.org) waar ik zelf niet bij ben. De machtige alpenreus met zijn witte top en de strijd die ik er heb geleverd zijn voor eeuwig in mijn geheugen opgenomen.

Runningteam, hier volgt nog een gedachten spinsel dat een van jullie na enkele vazen bier in The Office hardop mag voordragen zodat mijn geest toch bij jullie aanwezig is.
***** CHAMONIX ***** MONT BLANC *****

Na 13 jaar achter elkaar de Cross du Mont Blanc te hebben uitgelopen
is er dit jaar voor mij een einde in deze traditie geslopen.

13 keer reizen met de groep naar Chamonix
dat is 13*1700km= 22100km en dat alleen al is niet niks.

Samen met een enthousiast Runningteam gaan voor dat ene doel
gaf me iedere keer weer een heel goed gevoel.

De strijd tegen de elementen kent veel verhalen
vooral na afloop aan de bar was het mooi om die op te halen.

De eerste keer zei ik dat doe ik nooit meer
toch keerde ik terug en deed het weer.

Ik was erg trots met mijn tijd van twee uur negen
maar ook hier komt iedereen zijn meester tegen.

Met weemoed kijk ik terug naar die machtige berg
ik weet hoeveel voorbereiding en energie het van een loper vergt.

Bloed, zweet en tranen zijn er gevloeid
het was een strijd die van begin tot einde boeit.

Ik beklim de helling van la Flegere nog vaak in mijn dromen
en zie me dan juichend over de finish komen.

Shut nog ins inn

Mijn eigen looproute wordt vandaag bepaalt door de schaapgeluiden en belhamels die ik vanaf de camping hoor aan de andere zijde van de canyon. Ik klim bij Pont Galetas omhoog en zie al snel de eerste schapenkeutels. Het spoor voert naar de D952 van de route du Verdon richting La Palud. Na een van de vele bochten in de weg zie en hoor ik de grote kudde voor me. De moderne schaapskudde wordt niet meer begeleid door een oude schaapsherder met flinke baard maar door jeugdige schaapsherderinnen gewapend met GSM en ander communicatie apparatuur. De schapen worden door honden naar de rechterweghelft gedirigeerd zodat ik kan passeren. Op de smalle balustraden naast het ravijn lopen nog enkel geiten met de kudde mee. Ik loop voorbij Belvedere Mayreste en bereik een nieuwe mijlpaal als ik km paaltje 31 markeer (860m hoogte). Het water en de tijd is op, dus terug naar de camping waarbij ik in de afdaling nog een mooi overzicht heb van de schaapskudde die ik weer moet passeren. De temperatuur komt vandaag boven de 33.C en de zuidenwind geeft niet veel verkoeling. Op het dagstrand is het vandaag door de vrije zondag een stuk drukker met Franse families.

28-jun-2004 Maandag
De eerste km langs de waterlijn van het meer en daarna omhoog richting Aiguines waar een vos mijn pad kruist. Ik zie een fietser met volle bepakking beginnen aan de route du Verdon en ik loop hem makkelijk voorbij. De wegwerkers beginnen me al te kennen maar zijn nu toch echt verbaasd als ik bij een van de lange haarspeldbochten binnen door ben gelopen en ze me in het naar boven rijden dus twee keer inhalen met hun auto. Bij paaltje 33 draai ik om en kom de fietser een km lager weer tegen. Het is een oudere Duitser die we later op de dag nog eens zien. Gezien de hitte gaan we met de auto en de airco aan een nieuw stukje Provence verkennen. In Aiguines bezoek ik eerst nog even het bureau Tourist om vervolgens via de Route du Verdon naar Comps-sur-Artuby te rijden. Onderweg houden we op een schaduwrijkeplek nog een picknick met uitzicht op het fascinerende gebergte. De Duitse fietser die vanmorgen in Aiguines met veel moeite naar boven fietste passeren we even voorbij Comps, hij is nu 50km verder na 6uur stoempen. Via de bekendste Franse Route National (N85 of wel Route Napoleon) rijden we naar Castellane. Na al twee keer met regen deze plaats bezocht te hebben is het ook deze keer niet echt zonnig. We volgen de Canyon naar La Palud, wandelen wat rond en doen inkopen. Na 6 uur en 130km verder zijn we terug op de camping waar het water van het meer me nog aantrekt.

29-jun-2004 Dinsdag
De 16+% helling bij Moustiers heb ik vandaag op mijn verlanglijst staan. Het is op dit vroege tijdstip al goed warm als ik door de velden naar camping Jos Peyrengues loop. De krekels zijn al goed actief en de kikkers bij Petit Lac kwaken er op los. Een reiger zou hier kunnen leven als god in frankrijk. De grote witte waakhond ligt lui dwars over mijn looppad maar heeft blijkbaar geen eetlust of er is te weinig vlees aan mijn botten. Ik volg een kabbelend beekje tot Moustiers waar een GR4 bord richting Roumoules en Riez mijn aandacht trekt. Ik wijzig mijn plan van de 16+% en ga het voor mij nieuwe GR4 pad volgen, de  klok van Moustiers slaat 8uur. Al snel kom ik in een bos en moet er behoorlijk geklommen worden. Het onverharde pad is op sommige plaatsen diep uitgesleten, waarschijnlijk door regenwater dat van de berg af kan komen. Het is hard werken naar boven maar gelukkig zijn er genoeg bomen hoewel die steeds kleiner worden. Uiteindelijk kom ik boven en krijg als beloning een mooi uitzicht over een groots paars lavendelveld en een gouden korenveld. De verharde weg hierboven komt vanaf de 16+% helling bij Moustiers en ik bevind me op een groot vlak plateau met veel akkerbouw. Ik keer op mijn schrede terug en ga op Peyrengues langs om mijn vochtverlies weer aan te vullen. De zon heeft aan de blauwe hemel vrij spel maar gelukkig is er een licht verkoelend briesje als ik na 2uur weer op ons stekje arriveer. De luchtige lectuur die we meegenomen hebben is inmiddels verslonden, vanaf nu wordt het serieuzere werk gelezen onder onze boom in de schaduw. De maaltijden worden ook steeds eenvoudiger/sneller bereid, maar het gekke is dat dat niet ten koste gaat van het smaak genot. Het vakantiegevoel bereikt zijn hoogtepunt.

30-jun-2004 Woensdag
Ik hou de training vandaag kort en na 1:20uur met een rondje Aiguines ben ik weer terug bij ons stekkie op de camping. Vandaag is het markt in Riez en we willen nog wat inkopen doen voor de terugreis. We verzamelen mooie paarse lavendel en goudgele tarwe aren met zwarte sprieten. In een Provençaals winkeltje kopen we nog blauwe hand- en thee-doeken met afbeeldingen van lavendel en herbes de Provence. Als we daarna ook nog borden en kopjes met soortgelijke motieven vinden hebben we genoeg herinneringen aan deze omgeving straks als we thuis zijn. De boeketten hangen we te drogen in de voortent die nu naar de lavendel ruikt. Onze buren uit Hilversum nodigen ons uit om naar de EK wedstrijd Portugal-Nederland te komen kijken. Met nog een ander koppel (Richard en Chantal) kijken we naar de tv en wordt het nog gezellig ondanks de tegenvallende verrichtingen van de Ollanders.

1-jul-2004 Donderdag
Het is al 21graden in Aiguines als ik om 8uur 's morgens op 825m hoogte aan kom lopen. Ik neem nog een stukje Route du Verdon en klim tot paaltje32 waar een ree net de weg oversteekt. Richard vertrekt vandaag naar het noorden maar heeft na de ijskast problemen nu ook geen mogelijkheid om de elektrische ramen van de camper open te zetten. Waar is de tijd dat gewoon met handkracht en een zwengel ramen open en dicht gingen? We helpen de oudere Duitsers die al vele jaren hier komen met hun caravan, ze hebben het te warm en gaan de noordelijke koelte opzoeken bij Lac Annecy. De spaghetti smaakt na een aperitief in de ondergaande zon voortreffelijk.

2-jul-2004 Vrijdag
Voor de laatste keer trek ik de loopschoenen aan om via het Sentier Galetas (ook wel bekend bij de lezer als striemend pad) nog een keer de Verdon van boven af te bewonderen. Ik kom tot de waterbron van Vaumale (1180m) en begin na een verfrissing aan de afdaling richting Aiguines en de camping. Onderweg praat ik nog even met mijn franse supporter bij het laatste huis van het dorp. Onze buren uit Hilversum vertrekken naar de zee bij Lavandu waar ze hun dochter treffen die de caravan overneemt. Vandaag is het inpakken voor onze terugreis van morgen. Door de stevige wind golft het water van het meer behoorlijk en hangt er de oranje vlag. Er is geen wolkje aan de lucht maar de temperatuur is erg aangenaam. Ik dompel er toch even in wetende dat het morgen een lange zit gaat worden.

3-jul-2004 Zaterdag 
Om 6:30uur worden we wakker en beginnen we met inpakken van de laatste spullen en het inklappen van onze vouwwagen. Als we om 8uur de camping verlaten zien we een blauwe lucht met een opkomende zon achter de bergen. We genieten onderweg nog van de lavendel en zonnebloemvelden en stoppen voor een ontbijt. Bij Sistereron nemen we een stukje tolweg om de drukte van de zaterdagmarkt te vermijden. De route naar Grenoble via de N75 is mooi maar het gaat niet echt snel want na 3uur onderweg te zijn staat de teller pas op 120km. Vanaf Bourg en Bresse neemt de bewolking toe en we vragen ons af wat voor een weer ons thuis staat te wachten. Frankrijk en Luxemburg doorkruisen we verder zonder problemen maar na de tankstop in Martelange (Luxemburgse prijzen) is de autoweg richting Luik nog maar een baans met een max. van 70km/u. Als we om 22uur door Luik rijden is er gelukkig geen oponthoud door de Tour de France die vandaag hier is begonnen. Na 14,5 uur reizen zijn we om 22:30uur weer veilig thuis. Buurman Ton heeft het bier koud staan en er wordt nog even bijgepraat. We hebben nog een surprise van de camping mee naar huis genomen want Jenny ontdekt nog een spinnen cocon tussen de kleren. Ook dat hoort bij kamperen en zo haal je de natuur in huis!

4-jul-2004 Zondag
Het is zondagmorgen dus voor dat er verder uitgepakt wordt loop ik naar Jekerdal waar om 10uur de Zweitlanceurs vetrekken voor een rondje België met Observant en St.Pietersberg. Ondanks de dreigende wolken blijft het droog als ik de bagage vanuit de vouwwagen naar de zolder opberg. Er springen nog wat insecten onder het tentdoek weg. Veel kans om te overleven in het toch wel koude Nederland geef ik de meegelifte beestjes niet. De wasmachine maakt overuren en wij leven nog even op vakantietempo.


Deze vakantie bracht in sportief opzicht 26 trainingen waarvoor ik 47 uren onderweg (507km) was, het aantal hoogtemeters komt op 12150m.
Deze Tour de France zit er voor ons helaas bijna op. Mogelijk inspireert het om ook de Gorges du Verdon te verkennen. Heb je een vakantietip voor me, mail me je vakantie ervaring.
Website Jogger Jo Schoonbroodt (www.jogger.tk)