Verslag 1e Nederlander (Roger Rabbit Rousseau)

4 Cimes de Battice - 33km
Vandaag moet het gebeuren! De loodzware wedstrijd over 33km in de omgeving van Battice staat op het programma. En ik heb mezelf een flinke druk opgelegd want ik heb de lat nogal hoog gelegd. Niet alleen heb ik kenbaar gemaakt dat ik mijn P.R. op dit parcours wil verbeteren, maar als het even kan ook het clubrecord van Jan Kuypers, dat al jaren ergens in de 2:08 staat. In de afgelopen 6 jaren hebben mijn tijden gevarieerd tussen 2:17:28 (vorig jaar) en 2:11:08 (2002), 2:08 ligt daar toch wel erg ver onder. Mijn progressie dit jaar heeft echter doen hopen.

Na de gebruikelijke wandeling achter de plaatselijke fanfare naar de start, wordt de "startnoot" geblazen. Circa duizend man laten zich naar beneden rollen van "de muur". De eerste 3 kilometers loop ik in het kielzog van Jo Schoonbroodt. Na Jo te hebben gepasseerd heb ik een lekker groepje gevonden om de komende kilometers mee af te leggen. Ergens tussen de 8e en 9e kilometer komt mijn "troef" in het spel. Vanaf dat punt stapt nl. mijn trainingsmaat Patrick Heubel in ter morele ondersteuning en het nodige haaswerk.

We blijven in de groep lopen en zijn ervan overtuigd dat we een verstandig tempo lopen. Op 11km moet ik helaas toch echt iets doen wat ik al een tijdje probeerde te onderdrukken, nl. een snelle urinoire stop. Ik wilde niet het risico lopen dat "ophouden" zou leiden tot maagproblemen, dus na een snelle lozing zet ik met hulp van Patrick de achtervolging weer in op het groepje. Dit lukt ons verbazingwekkend snel en niet lang daarna lopen we langzaam weg uit het groepje. Even twijfel ik of dit wel verstandig is, want in dit groepje zat nl. de belg Benny Coopmans, die 2 weken geleden in de halve marathon van Herve maar liefst 2 minuten sneller was dan ik. Toch heb ik niet het gevoel dat we te snel lopen, dus we moeten maar vertrouwen hebben in onze eigen krachten.
De cime bij Mortroux met een lengte van 1650m bevat enkele zware stukken en vergt de eerste echte aanslag op de benen. Nu gaan we via de nodige dalen en beklimmingen op weg naar de beklimming op het 20km-punt. Aan de voet van de 1600m lange slingerberg worden we nog eens goed aangemoedigd door mijn vaste fans. De slingerberg nemen we goed op souplesse, ook hier weer aangemoedigd door clubgenoten Ron Klijen en het kersverse echtpaar de Schrevel.

Normaal gesproken komen nu de zware kilometers. Vorig jaar ging het al mis rond de 23km en als de kilometers langzaam maar zeker vorderen relateer ik mijn huidige gevoel aan dat van vorig jaar om dan verheugd te kunnen vaststellen dat het zo slecht nog niet voelt, zeker niet met in het achterhoofd dat de tot dan gelopen tussentijden veelal sneller waren dan het vooraf bepaalde schema. Toch kijk ik niet naar de absolute tijd, want daar wil ik me nog helemaal niet mee bezighouden. Ik weet hoe zwaar het nog wordt en op een gegeven moment is gewoon het belangrijkste: blijven rennen, niet beginnen te wandelen, en als dat moment dan toch moet komen, proberen dit zolang mogelijk uit te stellen.

Ondertussen halen we rond de 25km Jean Herpers in. Vraag me niet hoe hij het heeft geflikt, maar blijkbaar was Jean met zijn been in contact gekomen met prikkeldraad en om het verhaal nog eens compleet te maken, raakte hij met een ultieme poging het prikkeldraad te ontwijken ook nog eens het daarboven hangende schrikdraad. Bloedend en niet bepaald "opgeladen" door de stroomstoot vervolgde Jean moeizaam zijn weg. Ook in de volgende kilometers halen we nog de nodige lopers in, o.a Raphael Brabants en de brit Trevor Hunter. Langzaam maar zeker zijn we in de laatste 10 kilometers opgeschoven van een twaalfde naar een gedeelde vijfde plek.
Ook de volgende zware beklimmingen, waaronder de laatste cime, worden vrij eenvoudig genomen en we gaan op weg naar de gevreesde "Muur". Als we de laatste kilometer ingaan krijg ik het moeilijk op de kleine, doch stevige klim. Met laatste krachten ga ik op weg naar de laatste bocht alvorens de klim van de Muur begint, op dat moment liggende op een vijfde plek met een korte voorsprong op de nummer zes. Dan gebeurt toch weer wat ik al vreesde. Ik had al mijn laatste krachten aangewend om de Muur te bereiken, maar de Muur bewijst maar weer eens te meer "een Muur te ver" te zijn. Halverwege het eerste stuk kan ik niet anders dan wandelen. Patrick haalt alles uit te kast om me weer aan het rennen te krijgen, maar op dat moment is er niets meer in je lichaam wat ook maar wilt doen wat het moet doen. Als de nummer zes me inhaalt probeer ik nog te volgen, maar ook halverwege het tweede stuk moet ik het rennen weer staken. Nu niet meer alleen toegeschreeuwd door Patrick Ratelband, maar ook door het aanwezige publiek. Wat zou ik graag gehoor willen geven, maar ja, we willen zoveel, nietwaar? De finish komt nu echt in zicht en ik probeer het nog 1 maal. Ook deze poging moet ik staken, op niet meer dan 15 meter voor de streep! Ik heb mezelf zo gepushed dat het me nu de grootste moeite kost om alles binnen te houden, hetgeen gelukkig lukt en ik kom al wandelend over de streep.
Zoals reeds gezegd had ik geen idee wat voor een tijd ik liep. Vol ongeloof zag ik vervolgens dat mijn horloge een tijd aangaf van maar liefst 2:05:55. Van deze tijd had ik in mijn stoutste dromen niet van durven dromen. Ik dacht echt dat de 2:08 van "de Kuuper" een onneembaar obstakel zou zijn. Nu had ik het oude record verpulverd met hulp van haas "de shoester" met als beloning een mooie zesde plaats. Over het gemak waar de Shoester trouwens zijn 24km mee heeft afgelegd kan ik alleen maar het volgende zeggen. Als Patrick volgend jaar (en dat zit er nu toch wel dik in) besluit de hele wedstrijd te lopen, dan ben ik bang dat ik het clubrecord slecht een jaartje heb mogen koesteren. Dus Patrick, je weet wat je volgend jaar te doen staat!
Na de douchebeurt en een broodnodige massagebeurt begeef ik me vervolgens aan de verstrekte gehaktballen en boterhammen met jam, met een lekkere "Val Dieu Brune" om een en ander mee door te spoelen. Complimenten weer aan de organisatie die weer garant stond voor een perfect georganiseerde wedstrijd met talloze supergemotiveerde vrijwilligers.