4 Cimes de Battice 14/11/04 - Walter Senaeve
Al jaren was ik van plan om eens aan deze wedstrijd deel te nemen, maar ik moet eerlijk bekennen dat de schrik voor het heuvelachtige parcours in combinatie met de tamelijk lange afstand me telkens deed afzien van deze onderneming.
Maar omdat ik in de periode september-oktober twee marathons (waarvan eentje in een PR van 2:58:22) had afgehaspeld en daarvan niet al te veel lichamelijke schade had opgelopen, nam ik het stoute besluit om het er dit jaar maar eens op te wagen.
Toch waren er bij de start vooral twijfels: behalve de occasionele viaduct of hellinkje welke meestal wel eens in het parcours van een marathon of halve marathon opduiken, was ik nog nooit echte beklimmingen in een wedstrijd tegengekomen en tijdens de verkenning van het eerste en tevens laatste stuk van het parcours van vandaag moest ik vaststellen dat de afdalingen zo mogelijk nog verradelijker zouden kunnen zijn dan het klimwerk.
Daarom nestelde ik mij in de vrolijke optocht naar de startplaats ergens midden in het pak met het voornemen om niet te hard van stapel te lopen en richtte me op een eindtijd van 2u35 - 2u45.
Het eerste deel van de wedstrijd kon ik afleggen tegen een tempo van 4'30"/km waarbij ik inderdaad moest vaststellen dat de beklimmingen nog meevielen en dat het vooral de afdalingen waren die de beenspieren op de proef stelden.
Tijdens de moordende beklimming naar het Fort d'Aubin dacht ik dat de wedstrijd nu pas begonnen was en ik bereidde me voor op de vele verschrikkingen die me nog te wachten stonden, maar vreemd genoeg kon ik terugvallen op mijn basistempo en de derde "cime" werd vrij soepel opgelopen.
Dankzij de voortreffelijke bevoorrading van AA-drinks, water en rozijntjes onderweg mocht ik tot mijn verbazing vaststellen dat ik na 25km op een schema zat dat me onder de 2u30' kon brengen. Ik ging er van uit dat Fort d'Aubin wellicht de zwaarste beklimming was, zat nog redelijk fris en nam de gok om mijn tempo aan te houden tot aan de finish.
Dit bleek de juiste beslissing want zelfs de laatste "cime" ging ik vlotjes over en aan de voet van de beruchte "Mur" de Bouxhmont had ik nog kracht en vertrouwen te over om ook deze te bedwingen.
Eindtijd 2u27'30", mijn stoutste verwachtingen overtroffen en weinig spierpijn: zou er een bergloper in mij zitten ?
Na de wedstrijd, tijdens het verorberen van de "casse-croûte" doorgespoeld met Val Dieu, maakte ik een balans op van het voorbije seizoen: na tien jaar hardlopen een PR op de halve marathon, eentje op de marathon en dan nog als kers op de taart de 4 Cimes de Battice uitgelopen in een prima tijd.
De schrik voor de bergen (heuvels ?) is er bij mij voorgoed uit en volgend jaar ben ik zeker terug van de partij op de mooiste (en voor velen misschien ook de zwaarste ?) wedstrijd van de Belgische kalender.
Een pluim voor de prima organisatie en sfeervolle omkadering van het gebeuren. Het was een eer om hier te mogen lopen.

Walter Senaeve
Sint-Niklaas