Verslag Wouter Hamelinck

Verslag 4 Cimes 2005

Anderhalve week voor de wedstrijd werd mijn voorbereiding lelijk doorkruist: een blessure aan de voet verhinderde me zelfs normaal te stappen. Ik besloot mijn voorbereiding te herleiden tot een kamikaze-scenario. Acht dagen lang liep ik geen enkele meter, om dan toch 35 minuten los te lopen op vrijdag. De blessure was nog aanwezig, maar niet erg genoeg om me van de start in Battice weg te houden. Aankomen, en liefst pijnvrij, zou ik als een succesvolle wedstrijd beschouwen.
Zaterdag werd opnieuw een volledige rustdag en zondag was het dan alles of niets. De eerste dalende kilometer laat ik me lekker bollen. Dat doe ik gewoon graag. Een paar honderd meter loop ik samen met Peter De Vocht en Bart De Bergé, waarna ik zo verstandig ben hen te laten gaan. Nog een groepje van vier lopers passeert me en laat ik eveneens van me weglopen. In hun spoor probeer ik mijn eigen tempo te vinden. In het achterhoofd leeft nog steeds de hoop naar het einde van de wedstrijd toe wat mee te kunnen spelen. Nog een paar kilometer lang zie ik volk voor me uitlopen, dan begint een eenzame tocht door het glooiende land van Herve. Een paar heuvels verder valt een loper voor mij terug. Met problemen aan de achillespees denk ik. Erop en erover.
Mijn tocht verloopt voorspoedig tot kilometer 10. Daar begint mijn voet op te spelen. Aj, dat is behoorlijk vroeg. Ik vrees dat het nog een lange wedstrijd zal worden. Niet alleen de voet maar ook het gebrek aan kilometers in de benen laat zich voelen. Logisch gevolg is een ferme terugval in mijn tempo. Wanneer tijdens de beklimming van de Cime de Mortroux twee Nederlanders me voorbij lopen, kan ik geen vuist meer maken. Erg snel zie ik ze van me weg lopen.
Rond twee derden wedstrijd worden de problemen alleen maar groter. Tijdens afdalingen en linkse bochten trekt regelmatig een pijnscheut door mijn voet. Ik probeer me er zo weinig mogelijk van aan te trekken en in de eerste plaats van het landschap te genieten. Rond kilometer 24 komt uit de achtergrond Trevor Hunter bij me aansluiten. Hmmm, zo heel snel gaat die niet. Die mag ik toch niet zomaar laten gaan. Kilometers lang strijden we samen tegen de hellingen en elkaar. Op nog een paar kilometer van de aankomst, daar waar je even aan de grote baan komt, zien we plots Olivier Pierron, de winnaar van het jaar tevoren, voor ons uitlopen. Hij is helemaal gekraakt en sukkelt nu naar de aankomst toe. In een sprint met Trevor om de zevende plaats heb ik in mijn toestand niet bijster veel zin en besluit dan maar bij Olivier achter te blijven. Op dit moment in de wedstrijd heb ik toch niets meer te bewijzen. Samen lopen we de laatste steile afdaling en vatten de laatste klim van de dag aan. Olivier begint eerst even te stappen en het vraagt behoorlijk wat overtuigingskracht hem terug te laten lopen. Tergend langzaam joggen we naar de aankomst toe. Verschillende lopers passeren ons nog in die laatste honderden meter, maar uiteindelijk bereiken we zij aan zij de aankomst als nummers elf en twaalf. We hebben de Cimes eens van hun meest genadeloze kant leren kennen.
Mijn doel (finishen) is in elk geval behaald. Als bonus heb ik tijdens mijn vorige deelnames nog nooit zoveel tijd gehad om het landschap te bewonderen. Al bij al nog een geslaagde wedstrijd. Nu maar hopen dat ik snel terug de oude ben.