Verslag van jogger Patrick De Kempeneer
Ooit, tien jaren geleden (1995) had ik reeds deelgenomen aan de 4 Cimes, op aanraden van mijn loopmakker Peter De Vocht. Ik had er toen een mooie eindtijd behaald (2:17:51), maar was door een helse muur moeten gaan de laatste 3 kilometers. Ik had een tijd onder de 2h15 geämbieerd, maar had, bij gebrek aan parkoerskennis, mijn krachten blijkbaar niet goed gedosseerd. Om diverse redenen, waaronder veel blessureleed had ik sindsdien nooit meer kunnen deelnemen als loper aan deze prachtige run. De dokters raadden mij zelfs af om nog te lopen gezien mijn rugletsel.

Sinds september 05 was ik terug met een lichte looptraining gestart. Mijn makker Roger Cremer, die vorig jaar een eindtijd gerealiseerd had onder de 2h 17 bij de 50+ had zich opnieuw ingeschreven. Jammer genoeg had hij zich geblesseerd tijdens de marathon te ESSEN (D). Ik heb van de opportuniteit gebruik gemaakt en in een zotte bui beslist met zijn nummer (35) te lopen en deel te nemen als jogger. Mijn persoonlijk doel was een tijd rond de 3 uur, rekening houdende met de beperkte looptraining sinds mijn herstart. Enfin, we zouden wel zien waar het schip zou stranden. Om mij niet te vergallopperen had ik mij in de start helemaal achteraan gepositioneerd, in de aanwezigheid van mijn echtgenote met wie ik de meeste trainingen had afgewerkt (nooit langer dan 1h 45). Na het startschot gaf mijn chrono 1:45 min aan alvorens wij de startlijn passeerden. Ik ben nog nooit zo langzaam bergafwaarts gelopen. Na iets meer dan een kilometer helt de weg lichtjes bergop en stonden wij achteraan als in een file bijna stil. Laveren had geen zin, het was wachten tot na goed 4 km alvorens we wat vrije baan kregen om een rustig egaal tempo te ontwikkelen. Mijn chrono na 5 km klokte dan ook op 28'36''.

Ik had mij ook voorgenomen voldoende te drinken. Aan elke bevoorrading hield ik halt. Het overvloedige drinken vertaalde zich dan ook in 3 keren halt houden aan de rand van de weg. Maar, niet getreurd, het doel was de finish halen en genieten van deze prachtige organisatie. En genoten heb ik. Ik voelde mij kiplekker en haalde steeds andere deelnemers in. De 3de cime was puur genieten. Ik trok mij op aan een fietser die voorbij kwam en liep vlot naar boven. Op een gegeven moment zag ik ook dat grote roze konijn voor mij uitlopen, hetgeen een mooi mikpunt was.

Met nog 10 kilometer voor de boeg, voelden mijn benen nog prettig aan en heb ik beslist nog iets te versnellen. Vele tientallen heb ik er nog ingehaald, zelfs nog tijdens de laatste klim op de muur. Mijn chrono klokte aan de finish 2:42:08. Mijn spieren voelden wat stram (hoewel veel minder pijnlijk dat 10 jaren geleden). Ik voelde mij in de wolken met mijn eindtijd, die ik bij aanvang voor onmogelijk had gehouden. En belangrijker, van enige rugpijn was geen sprake. Als mijn rug het uithoudt kom ik hier zeker nog terug. Een tijd rond de 2h30 moet nog haalbaar zijn, mits een grondigere voorbereiding.

Oh ja, mij echtgenote finishte in 3:20:54. Ik ben heel trots op haar. Het was haar eerste wedstrijd ooit, en dat met bijna 47 levensjaren. Bovendien had zij nog nooit langer gelopen dan 1h45 op training. Een bewijs dat doseren belangrijk, en vooral tijdens deze schitterende wedstrijd. Dank aan de organisatie en alle vrijwilligers die er weer een onvergetelijk moment van hebben gemaakt. Dank aan al mij loopmakkers voor de morele steun tijdens de laatste jaren van blessureleed. 'You never run alone'
Bijzonder dank aan Jogger Jo Schoonbroodt voor zijn schitterende loopsite.