Het roze konijn van Battice (verlagen van lopers uit Leuven en Dilbeek)

Meer dan 1280 lopers trekken achter de hoempafanfare om 11u naar de triomfboog van het vertrek in een droog en windluw Battice in het land van Herve. Zowat 300 van hen zullen onderweg afhaken, want amper 980 halen diezelfde triomfboog 33km en vier Cimes later. Dat is nog altijd 100 meer dan vorig jaar. De 20 jaar jubileumeditie is alweer gratis (hoe doen ze het?) en wie z'n nummer achteraf aanbiedt, krijgt een 'casse-croute' met drie sneetjes bruin en lekkere Hervekaas. Maar eerst moet één van de mooiste, maar ook één van de lastigste wedstrijden van het jaar gelopen worden. Amper 2km van het parcours is er plat. Marc Devocht, inmiddels 45, eindigt hier tweede na twee opeenvolgende overwinningen in 2003 en 2004, vier minuten na winnaar Bart De Berge (1u54:41) die ook al in 2000 won. Maar voor de meerderheid van ons is het zwoegen, pompen of verzuipen.

Ik wou dit jaar voor het eerst onder de drie uur duiken, na een 3u02 in 2003 en een beschamende 3u19 vorig jaar (afzien, vloeken en stappen). Chris, Filip en ik beloven elkaar niet te snel te vertrekken en een tempo van 11km per uur vol te houden. Bij de start stormt het de eerste km traditioneel omlaag, die muur moeten we straks naar de aankomst terug naar boven. Honderden schuiven ons voorbij. We grappen en grollen, zoals Filip zegt: we pakken die wel terug. Sommige brede madammekes, en ook wel heren, pakken we onderweg inderdaad terug. De eerste cime na 6,5km, de croix de charneux is 1,5km lang, maar iedereen zit nog fris en trekt makkelijk naar boven. Adembemende vergezichten. Ik zet me opzij voor een 'pie with a view'. Filip meent in de verte zelfs Maastricht te zien. Wat verder staat Cindy en ouders en broer van Chris ons toe te juigen. Hehe, dat doet deugd. Algemeen is het publiek hier schaars maar wel enthousiast. Velen klappen in de handen, terwijl het helemaal niet koud is. Het daalt nu 4km, van 260 naar 110 meter, in het dorpje Montroux, het laagste punt. We blijven op schema. De eerste 11km in precies een uur. Alle lopers zitten nog fris. Dan gaat het terrasgewijs naar boven en is het blazen op de tweede cime, de Fort d'Aubin, na km17. We lopen twee Achilles gesponsorde collega's voorbij. Sommigen krijgen het moeilijk, dat hoor je aan de ademhaling of zie je aan hun slepende tred. Opnieuw dalen we fors, we zetten een lang been maar het doet toch pijn in de kuiten. Flip moet afhaken.

De route du Val Dieu (het plaatselijk abdijbier) is typisch de breuklijn in deze sleurtocht. 22km in precies 2 uur. Voor de tweede keer de schare supporters. Cindy geeft deze keer alarmerende tijden door: Belgacom Jan zit minstens zes minuten voorop, de rest nog verderop. Chris is als een wesp gestoken. Het is te laat, lispelt Filip, maar Chris snelt de lange kronkelende derde cime op, de Mauhin, op km 22. Ik probeer aan te klampen, maar moet toch 10 meter laten. In de aansluitende afdaling kan ik er weer bij, maar Chris is sterk vandaag en op één van de vele nijdige klimmen moet ik 'm echt laten gaan. Stilaan verdwijnt ie uit het vizier. Op één van bergen zie ik een rolstoelatleet zwoegen. Jezus, dat is afzien. 'Courage', roept iedereen 'm toe. Tussen km 25 en 30 is het moeilijkste stuk. De weidse panorama's zijn verdwenen en het zuur kruipt waar het niet gaan kan. Velen stappen al, sommige strompelen. Verdorie, daar loopt, een beetje voor mij, een groot roos konijn? Die man moet het warm hebben in dat pak. Ik blijf verdorie een km lang achter hem aan sjokken. Nou moe? Ik ben opgelucht als ik 'm voorbij ben. Op naar de vierde en laatste cime, de chapelle du Transpineu; op drie km van den arrivée. We horen de luidspreker van de speaker al, maar ook de muur wacht ons nog. Niet opgeven nu. We moeten de drie uur halen. Plots zie ik op de muur nog een Achillestruitje dansen.
Gerd? Welja, ik kan er net niet bij. Had ik dat geweten... Ze eindigt enkele plaatsen voor mij, wat een madame! Zelf kom ik net binnen als 532ste binnen de drie uur: 2u59:58. Geslaagd avontuur dus.
De warme thee doet deugd. Chris heeft nog anderhalve minuut gepakt. Filip moest stappen en heeft nog 8 minuten aan z'n rekker genaaid. Gerky Braes was weer de snelste en eindigt bij de eerste honderd in 2u25, gevolgd door beresterke Jan Heyndrickx (2u48), Geert Valckx (2u49, jawadde), Luc Huysman (2u50) en dekselse Jan Margot (2u53 -en dat zogezegd zonder training).
Het was weer plezant daar in Battice. De organisatie liep vlot (in tegenstelling tot sommige anderen) en de Val Dieu smaakte naar meer. Hier komen we gaarne terug.

From: MARGOT Jan
Sent: 14 November 2005 14:21
Subject: RE: Battice zien en sterven
Ja, beste Filip,
Heel mooi verslag, zo vanuit de achtergrond geschreven.
Toch ook puike prestatie van jou, in deze hete syndicale herfst en na slechts enkele weken training. Ik zie trouwens in de annalen dat ook jij je tijd verbeterde, met maar eventjes 7,5 minuten.] Oef, we genieten nog na...!
Had me bij de start in het kielzog geplaatst van 'le Lièvre Rose' (mijn naam is "HAAS"), maar die gaf ik in de tweede afzink het nakijken. Ik speelde wel zelf 'haas' voor Dilbeekse Leo en Jan, die me pas bij km 16 zouden inhalen. Het eerste uur had ik er 13 km doorgejaagd (lag dus blijkbaar toen 2 km voor op Luc, Philip en Chris), de 21 km haspelde ik af in 1u41 (niet slecht voor een halve marathon) en ik voelde nog niks, ik dacht zelfs dat ik beneden de 2u45 kon geraken, maar dan begon het te sputteren... En het 'verval' werd groot...Cindy moedigde dapper aan, maar op km 25 of zo kwamen Jan H (amai wat een wederoptreden!) en Geert V voorbijgestoomd.

Na km 26 moest ik ook Franky laten gaan. Het was een moeilijk moment, maar we beten door en gelukkig tikte Patrick nog aan vlak voor de afdeling naar de laatste km, zo konden we nog even een tandje bijsteken om het doel te bereiken: sneller wezen dan vorig jaar, nipt gelukt dus. Ik pitste weliswaar maar 21 seconden van mijn tijd van 2005 af, maar het smaakt zoet 87ste te eindigen (op 219) in de categorie Vet 2.

Hoe dan ook we genoten van de hele afstand, wat een landschap, wat een weerke, welke mooie vergezichten! Sympathieke vrijwilligers, en die enthousiaste bevolking onderweg... Een ware propaganda voor de streek, hier komen we zeker terug, om te wandelen of te fietsen in de zomer. En volgend jaar natuurlijk ook op de "4 Cimes"!
Het was een toffe dag, en de vermoeidheid was zalig, vooral bij het wegdoezelen onder de donsdeken 's avonds....
***
Foto's op www.eventsfoto.be.(de ene al toonbaarder dan de andere)
***
Er kwamen inderdaad 988 lopers aan (of toch 163 meer dan vorig jaar!), die nadien met het rugnummer een lekker boke met Hervekaas konden smikkelen...
***
Verdere selectieve uitslag (aangevuld met de D van Dilbeek):op http://www.run.to/battice (die mannen zijn wel rap he).

Beste lezers en lezeressen,
Zondagmorgen om 9 u. dronk ik een tas straffe koffie bij vriend Luc Blyaert. Niet dat ik zomaar even binnenwipte, ik heb de zondagmorgen over het algemeen andere zaken aan mijn hoofd zoals uitslapen, pistolets halen bij bakker Dirk (de beste pistolets van Leuven), gazet lezen om tegen de middag het eerste aperitiefje te nuttigen. Het was zondag terug werkendag, de 33 km van Battice stond op het programma. Samen met Luc Huysman, Chris, Gerry en vriendin Gerd, Jan die vriendin Cindy als supporter bijhad en Luc Blyaert hadden we ons ingeschreven voor deze extreem zware uithoudingskoers. Een drietal weken terug was ik met die gasten nog een duurloop gaan doen en had toen bij hoog en bij laag gezweerd te passen voor Battice maar zot zijn doet geen zeer en dankzij de mentale staat der gelukkigen en een aantal extra duurlopen door de Heverleese bossen meende ik alsnog klaar te zijn voor deze loodzware wedstrijd.
In de sporthal van Battice bleek ook Jan Margot terug van de partij te zijn, met Chris en Luc Blyaert spraken we af zo lang mogelijk samen te blijven en een tempo van 11 kilometer per uur aan te houden met als doel de wedstrijd af te haspelen in drie uur, liefst een klein beetje eronder. Als nevenobjectieven had ik mezelf opgelegd tijdens de wedstrjd in ieder geval niet te gaan stappen en ervoor te zorgen dat de Val Dieu na de wedstrijd nog zou smaken. Niet te diep in de reserves gaan was dus de boodschap. De ambitie van de vrienden lag duidelijk hoger, behalve Gerd die blijkbaar nog wat twijfels had over haar conditie. Zij zou het naar haar eigen zeggen ook op haar gemak doen.
In ieder geval begonnen wij heel rustig. Daar we redelijk vooraan waren gestart werden we de eerste kilometers voortdurend voorbijgestoken door medelopers die een scherpe tijd voor ogen hadden. We pakken die straks wel terug, was een veel weerkerend cliché. Grappend en grollend maalden we de eerste kilometers af, ook wel genietend van het prachtige landschap. Na een viertal kilometer moest Luc weliswaar al plassen maar niet getreurd, aan dit tempo was terugkeren geen enkel probleem. Hartslag bleef voortdurend rond de 155, af en toe sprong hij boven de 200 maar dit had te maken met de elektriciteitspalen wist communicatiejournalist Luc mij te vertellen. Op kilometer 11 passeerden we in exact 1u en 1 sec. Ons doel was bereikt, al diende ik hiervoor mijn kompanen op regelmatige tijdstippen aan hun broek te trekken om het tempo wat te milderen. Chris had de wedstrijd nog nooit gelopen, Luc en ik wel, we wisten dus dat het zwaartepunt in het laatste stuk lag.
In het tweede uur loopt het parcours al wat regelmatiger bergop zodat de hartslag ook wat hoger moet om de 11 km/u te blijven ronddraaien. Chris pakt de kop op de hellende stroken en heeft nog adem over om vragen te stellen over de bouwstijl van de boerderij aan de rechterzijde en het soort fruitbomen aan de linkerzijde, die zit dus nog fris, ik volg nog vrij vlot, Luc laat af en toe een paar meter maar komt telkens kort na de top terug bij. In de afdaling van de tweede cime, een afdaling van een tweetal kilometer en kort voor kilometer 20 beginnen Luc en Chris stevig door te trekken. Ik moet ze een tiental meter laten gaan, de benen zijn nochtans nog steeds redelijk goed. Na kilometer 20 begint de derde cime en ik zie dat Luc Chris moet laten gaan, zo'n 20 meter terwijl ikzelf ook een 20 meter achter Luc blijf hangen. Aan de top is er echter een bevoorradingspost en daar komen we terug samen. Cindy moedigt ons aan met de melding dat de rest al minutenlang gepasseerd is. Ook Gerd is op dat punt al 5 minuten gepasseerd. We waren er echt van overtuigd dat Gerd na ons was gestart. We lopen dus echt als laatste van ons clubke. Deze mededeling en tevens de aanmoedigingen van zijn ouders en broer wat verder doen Chris opnieuw versnellen. Luc probeert te volgen, even maar, ikzelf moet ze definitief laten gaan, blijf echter het tempo van 11 per uur aanhouden en aan kilometer 27 passeer ik in 2u27 Luc zo'n 100, Chris zo'n 200 meter voorop. Het gaat daar echter nog steeds stevig bergop, weliswaar geen cime maar toch stevige kost, aan de bevoorrading iets verder stop ik even om iets te drinken, om een plasje te doen, de hartslag even te laten zakken en Chris en Luc zijn definitief uit mijn gezichtsveld verdwenen. Ik heb nog 25 minuten om de laatste 5 kilometer te overbruggen. Dit kan geen probleem zijn was het niet van de benen die nu toch wel heel zwaar aanvoelen. Even verder opnieuw vals plat bergop, ik moet even stappen, hartslag immers op 178, daar gaat mijn doel om binnen de 3 uur binnen te zijn en niet te stappen. Ik zie nog een stapper, die ziet het helemaal niet meer zitten, had veel te weinig getraind, niet meer dan 14 kilometer per training. We raken aan de klap, hij blijkt in mijn geboortegemeente Wevelgem te wonen, ik zie dat hij volledig op is een geef hem mijn mueslireep die ik voor noodgevallen bij had. Aan kilometer 30 begin ik opnieuw te lopen en tot mijn verbazing gaat het terug wat beter, in de afdaling aan kilometer 31 kan ik opnieuw wat snelheid nemen, een korte nijdige helling neemt die snelheid weer volledig weg en dan komt de laatste kilometer, 3u02 wijst mijn chrono aan, nu nog de laatste helling naar de aankomst, ik probeer te blijven lopen maar eigenlijk is dit meer rap gaan, niet veel meer dan 7 per uur vermoed ik, de aankomstboog krijg ik in het vizier, de laatste honderd meter probeer ik nog een aantal lopers te remonteren, ik kan er nog een vijftal pakken en kom binnen in 3u08. Chris en Luc staan me op te wachten, Chris liep 2u58 en Luc liep voor het eerst een tijd onder de 3 uur, het was wel erg nipt, in de uitslag krijgt hij een tijd van 2u59'58". Ik krijg felicitaties omdat ik hen de eerste uren heb ingetoomd. Het was wel mijn bedoeling ook onder de drie uur uit te komen, een beetje ontgoocheld dus. In de sporthal is de rest al bijna aangekleed. Gerry was binnen in 2u25, ongelooflijk goed, Jan, die een paar weken terug nog aan de kant stond met een sleutelbeenbreuk had 2u48, Luc Huysman was binnengekomen in 2u50, ook ontgoocheld want hij liep een verrekking op waardoor hij heel lang had moeten stilstaan, had gehoopt op een tijd onder de 2u35, Jan Margot, hoe doet hij het toch zonder training, met een tijd van 2u53, en Gerd werd op het einde nog voorbijgegaan door Chris maar kwam ook binnen onder de 3 uur, 2u59'30". Voor iemand die twijfelde over de conditie een uitstekende prestatie en ook voor het eerst onder de 3 uur.
Mijn derde objectief, ervoor zorgen dat de Val Dieu nog smaakt, heb ik wel gehaald. Hij smaakte zelfs naar meer. Indien ik volgend jaar de conditie heb kom ik maar terug zeker, het moet toch een keer lukken onder de 3 uur te blijven.

Filip