20ème LES 4 CIMES DU PAYS DE HERVE te BATTICE door Peter de Vocht
Peter de VochtElke tweede zondag van november wordt er in het Land van Herve, in het noordoosten van de Provincie Luik, een unieke wedstrijd gelopen. Het is ondertussen reeds twintig jaar geleden dat vier lopers besloten om een wedstrijd te organiseren naar een uniek concept. Zo wordt er iedere loper gelijk behandeld, geen inschrijvingsgeld, een enig mooi parcours van 33 kilometer, uitstekende en voldoende bevoorrading, goede kilometeraanduiding met het profiel van de volgende kilometer afgebeeld, na afloop staat er een hele batterij kinés klaar om de pijnlijke spieren onder handen te nemen, voor iedere deelnemer na afloop een gratis broodmaaltijd met streekproducten, gratis uitslagenboekje voor ieder, een bescheiden trofee voor de winnaressen en winnaars, geen startgelden en geen prijzen, iedereen gelijk dus, zo creëert men er een familiale band.

De vier organisatoren, Michel Dropsy, Guy Pirlet, Bernard Viaene en Fernand Maréchal en hun 200 medewerkers doen hun uiterste best om hun mooie streek te promoten en leggen de lopers die van een uitdaging houden in de watten, wat deze “Fab Four” uit de grond gestampt hebben kent voorzover ik weet (en ik heb toch al op heel veel plaatsen gelopen) zijn gelijke niet. Kortom, deze vier heren hebben het atletiekhart op de juiste plaats. De organisatoren maken weinig of geen publiciteit voor hun wedstrijd, desondanks is de “4 Cimes” een begrip in het milieu van de “natuurlopers”. Deze wedstrijd kan dan ook rekenen op een schare fanatieke aanhangers die elk jaar van over het ganse land en onze buurlanden Nederland, Duitsland, Groot-Brittannië enz. naar het Plateau van Herve afzakken.

Sinds 2000, toen ik veteraan werd, heb ik eigenlijk voor mezelf beslist om geen lange wedstrijden meer te lopen, maar voor de “4 Cimes” maak ik graag een uitzondering en wanneer ik een periode zonder blessures kan trainen kijk ik er ook naar uit. Aan mijn vier vorige deelnames bewaar ik dan ook heel goede herinneringen.

Vorig jaar kon ik noodgedwongen mijn zege niet hernieuwen die ik in 2003 behaald had in de “Les 4 Cimes du Pays de Herve”, ik lag op het moment van de wedstrijd immers thuis te herstellen van mijn operatie aan de zitknobbel die enkele dagen eerder te Lokeren had plaatsgevonden. Het was de “runner-up” van 2003, Olivier Pierron, die twaalf maanden geleden zegevierde.

Het herstel verliep vlot en ondanks het feit dat ik heel wat trainingskilometers minder liep in mijn voorbereiding dan de vorige jaren, wilde ik de 20ste editie van deze zware wedstrijd voor geen geld missen. In het verleden had ik er viermaal deelgenomen (94, 95, 98 en 03) en telkens gewonnen. Wat Luik-Bastenaken-Luik voor de fietsers is, is de “4 Cimes” voor de lopers. Van september tot half oktober had ik me helemaal op het pistewerk gefocust, geheel wat anders dan een zware bergloop van 33 kilometers, ik had me daardoor ook niet specifiek kunnen voorbereiden voor deze, slechts de laatste drie weken had ik wat meer kilometers kunnen lopen. Mijn wedstrijden in Terhulpen en Herve, respectievelijk drie en twee weken geleden, dienden dan ook als enige heuveltraining. Ik liep er vlotjes, maar toch deed ik er enkele minuutjes langer over dan de vorige jaren. Het was dan toen reeds voor mij een uitgemaakte zaak dat ik de “4 Cimes” editie 2005 niet op mijn naam zou kunnen schrijven. Een podiumplaats moest daarentegen nog wel mogelijk zijn en daar zou ik dan ook vol voor gaan.

Samen met neofiet Michel Dom zakte ik de dag voor de wedstrijd reeds af naar Battice, waar we in het naburige Charneux na het eten van een lekkere spaghetti de nacht doorbrachten in een voormalig klooster. ’s Nachts regende het nog wel, doch ’s morgens klaarde de hemel uit en bij het ontbijt kwam Bernard Viaene, een van de vier organisatoren, melden dat de weersvoorspellingen voor de rest van de dag gunstig waren, droog, weinig wind en tussen 9 en 13 graden, dus dat zat snor.

Tegen tienen vertrokken we richting startplaats, waar een uur later het vertrek zou gegeven worden. In en om Battice was het reeds een drukte van belang, op alle toegangswegen was het file. We gingen ons nummer ophalen en een klein beetje loslopen. Gauw-gauw nog eens naar het toilet, samen met een roos konijn dat ook ging deelnemen poseren voor een foto en het was reeds tijd om plaats te nemen achter de fanfare, die samen met de meer dan duizend vertrekkers naar de startplaats op de top van de muur van Bouxhmont marcheerde.

Wanneer de fanfare ophield met spelen mochten we starten, de eerste zevenhonderd meters dalen stevig en ik was net zoals bij mijn vorige deelnames als snelste beneden. Enkel Bart De Bergé (ABAV), de winnaar van 1999 en 2000, volgde nog in mijn spoor. Bart was in mijn ogen de gedoodverfde favoriet, zeker nadat hij drie weken geleden in Terhulpen een uitstekende indruk liet en liefst 3’ 22” sneller was dan ik op een wedstrijd van 16, 7 kilometer. Na enkele jaren van blessureleed was hij duidelijk klaar om zijn plaats in het loperswereldje terug in te nemen.

De eerste kilometer werd afgelegd in 2’47”7, direct daarna ging het reeds een eerste maal kort bergop en ik voelde onmiddellijk dat het tempo van Bart te hoog lag voor mij. Ik wenste de Diksmuidenaar nog een goede tocht toe en liet hem lopen, Bart nam vlug een tiental meter voorsprong maar aarzelde dan blijkbaar en liet mij terugkomen.

Na 5 kilometer (16’01”7), bij het begin van de eerste van de vier “cimes”, “la Cime del Fiesse”, ging het weer wat te snel voor mij en ik drong niet aan, in een kat-en-muis spelletje met Bart had ik hoegenaamd geen zin met nog 28 loodzware kilometers voor de voeten, ik zou de rest van de wedstrijd wel op mijn eigen tempo lopen en mijn 16 jaar jongere tegenstrever liep dan ook vlotjes van mij weg. Ik besefte nu dat ik wellicht nooit meer de “4 Cimes” zou kunnen winnen en dat ik in de toekomst ten hoogste voor een ereplaats zou kunnen strijden, een tijdperk werd op de Cime del Fiesse voor mij definitief afgesloten.

De volgende kilometers liep ik op “ralenti” en nog vóór kilometerbordje 10 kwamen Olivier Pierron, de winnaar van vorig jaar, en een beetje later ook Gert Theunis (FCHA) aansluiten. De tien kilometer passeerden we in 33’06”3, dat was al 1’12”8 trager dan twee jaar geleden (31’53”5). De volgende kilometers verdeelden Olivier en ik het kopwerk, het was Olivier die twee jaar geleden in de laatste 12 kilometer de hele tijd op een 15-tal seconden bleef hangen en ik moest destijds héél erg diep gaan om hem te kunnen afhouden.

Gert moest af en toe enkele meters laten maar klampte voorlopig nog aan. Tijdens de tweede klim, de Cime de Mortroux, nam ik de leiding zonder evenwel te forceren, Hannuitenaar Theunis moest nu definitief afhaken en een podiumplaats, mijn beoogde doel, kwam nu in zicht. Samen met Olivier Pierron, die nu ook al geen te beste indruk meer liet, begon ik aan de lange afdaling richting voet van de Cime de Mauhin (km 21). Ik pepte Olivier wat op door te zeggen dat indien we goed zouden blijven samenwerken, er voor ons beiden zeker een podiumplaats in zat. “ Ik geloof van niet” antwoordde de lokale atleet. Het bleken profetische woorden, want even later, met nog een dertien kilometer te lopen, haakte hij af. Olivier zou nog een erg zware klap krijgen en nog elke resterende kilometer ongeveer een minuut verliezen en uiteindelijk finishen in gezelschap van die andere oud-winnaar, de 23-jarige Wouter Hamelinck (RCG), met een achterstand van 12’ 37” op mij.

In de afdaling van de Cime de Mortroux dreigde ik steken in de zij te krijgen, hetzelfde probleem als tijdens het laatste kwartier van mijn uurloop van een maand geleden te Woluwe. Heel vervelend met de moeilijkste twaalf kilometer voor de boeg, gelukkig verkeerde ik in een soort luxesituatie: De Bergé was allang buiten schot en mijn achtervolgers verloren nu snel veel terrein. Voor de eerste 21 kilometer had ik zondag 1u 13’ 12” nodig, twee jaar geleden had ik daar maar 1u 11’ 23” voor nodig.

Niettegenstaande ik de laatste twaalf kilometers niet meer opgejaagd werd en voortdurend op het randje van die steken in de zij liep, zou ik deze zelfs twee seconden sneller lopen dan in 2003. We hadden dan ook op het laatste stuk vals plat, op de top van de Cime du Transpineau, lichte rugwind, dit in tegenstelling tot de vorige jaren, toen steeds een stevige tegenwind onze uitgeputte lichamen geselde.

Relatief fris bereikte ik de aankomstlijn, die getrokken is op de “Mur de Bouxhmont”, na 1u 58’ 35”, mijn slechtste chrono op vijf deelnames (1994 : 1u 53’ 53” – 1995 : 1u 52’ 54” – 1998 : 1u 51’ 56” – 2003 : 1u 56’ 48”). Bart De Bergé was welgeteld 3’54” sneller dan ik en liet de vierde tijd ooit optekenen, de ABAV-atleet schreef voor de derde maal deze mooie wedstrijd op zijn naam. Een oververdiende zege. Bart, die nog altijd maar 29 jaar is, kan in de toekomst deze wedstrijd nog vele malen bij op zijn palmares schrijven, nu zijn sterkste jaren er lijken aan te komen. Na enkele heerlijk warme thees kon ik zelfs gaan uitlopen. De volgende dag had ik dan ook weinig te lijden van spierpijn en was heel ik vlug hersteld.

Luc Alsteens (OEH) had in de achtervolging blijkbaar zijn krachten het best verdeeld en ontnam op drie kilometer van het einde de uitgeputte Gert Theunis de derde plaats. Dus finaal geen Luikenaar of man uit de eigen provincie op het podium, maar een tweede Vlaams-Brabander. Bij de vrouwen ging de zege naar de Britse Julia Downes, zij eindigde 52ste algemeen in een tijd van 2u 20’ 10”, meteen goed voor de tweede tijd aller tijden bij de dames. De deelnemers aan deze jubileumeditie konden dan ook genieten van een ideaal loopweer.

Ik was best tevreden met mijn resultaat, na vier overwinningen een tweede plaats na een beresterke Bart De Bergé is zeker geen schande. Overigens nog dit: in 1999 eindigde mijn broer Marc eveneens als tweede achter De Bergé, die toen voor de eerste maal de wedstrijd won. Mijn broer was toen, net zoals ik nu, 45 jaar en liep die dag misschien wel een van de sterkste wedstrijden uit zijn carrière.

Voor deze jubileumuitgave kon men liefst 988 aankomsten noteren, een nieuw record! 988 winnaars in feite, want om deze 33 kilometer vol te maken moet men toch wel enige inhoud hebben. Atleten, organisatoren en medewerkers, niets dan tevreden gezichten na afloop dus. Ik wil bij dezen namens al de atleten de organisatoren en hun 200 medewerkers bedanken, want dankzij hen beleefden de meer dan duizend atleten (er wordt eveneens een jogging van 6 km georganiseerd) een onvergetelijke dag. Volgend jaar hoop ik om er terug bij te zijn, ik kijk er nu al naar uit.

Voor de wedstrijdbelevenissen van andere lopers kan u terecht op de website www.run.to/battice die gemaakt is door atleet Jo Schoonbroodt, die zelf schitterend als 14de eindigde en dat op een leeftijd van 55 jaar.

PALMARES “LES 4 CIMES DU PAYS DE HERVE”:
1986	Bryon HEYWOOD  (GB)
1987	Jan SEBILLE
1988	Steve SURRITGE  (GB)
1989	Cliff COOK  (GB)
1990	Bernard SIMONET
1991	Eddy HELLEBUYCK
1992	André MALHERBE
1993	Bernard SIMONET
1994	Peter DE VOCHT
1995	Peter DE VOCHT
1996	Eric GEROME
1997	Klaus SEIFFERT  (D)
1998	Peter DE VOCHT
1999	Bart DE BERGE
2000 	Bart DE BERGE
2001	José ISTACE
2002	Wouter HAMELINCK
2003	Peter DE VOCHT
2004	Olivier PIERRON
2005	Bart DE BERGE
20 JAAR “LES 4 CIMES” - DE 33 SNELSTE TIJDEN OOIT:
 1.	Peter DE VOCHT		1u 51’ 56”	1998
 2.	Eddy HELLEBUYCK		1u 52’ 45”	1991
 3.	Eric GEROME		1u 53’ 44”	1996
 4.	Bart DE BERGE		1u 54’ 41”	2005
 5.	Bernard SIMONET		1u 54’ 53”	1991
 6.	René STAM  (NL)		1u 55’ 22”	1994
 7.	Olivier PIERRON		1u 55’ 29” 	2004
 8.	Robert ZARADSKI		1u 55’ 36”	1994
 9.	José ISTACE		1u 55’ 44”	2001
10.	André MALHERBE		1u 55’ 45”   	1991
11.	Peter SMITH(GB)		1u 55’ 49”	1991
	Damien PAUQUET		1u 55’ 49” 	2004
13.	Peter HERMANS		1u 56’ 10” 	1991
14.	Steve SURRIDGE		1u 56’ 50”	1988
	Cliff COOK (GB)		1u 56’ 50”	1989
16.	Klaus SEIFFERT(D)	1u 57’ 40”	1997
17.	Marc VANDERLINDEN	1u 57’ 57”	1994
18.	Jan SEBILLE		1u 58’ 34”	1987
19.	Antonio GUERREIRO	1u 58’ 40”	1989
20.	Ralph BOSTEN		1u 59’ 06”	1990
	Gerdy ROOSE		1u 59’ 06”	1992
22.	Jan DEBELDER		1u 59’ 07”	1987
23.	Bryon HEYWOOD(GB)	1u 59’ 14”	1986
24.	Joël PETIT		1u 59’ 20”	1994
25.	Freddy HENSEN		1u 59’ 24”	1987
26.	Michel PAULY		1u 59’ 38”	1994
27.	Bernard DEUSE		1u 59’ 46”	1996
28.	Michel BRIAN		2u 00’ 11” 	1990
29.	Hugh WINANDY		2u 01’ 00”	1987
	Johnny PANDELAERE	2u 01’ 00” 	1991
31.	Wouter HAMELINCK	2u 01’ 05”	2002
32.	Henri HERBET		2u 01’ 30”	2003
33.	Stephane COLSON		2u 01’ 35	1998