Verslag 2006 - Karin Jacobs

Nadat ik in oktober 2005 besloot lid te worden van AV De Maasrunners, stond ik nog geen maand later als toeschouwer langs het parcours van les 4 Cimes in Battice. Ik kon net 15 kilometer aan een stuk lopen, en stond daar al vol zelfvertrouwen te verkondigen: “Hier wil ik het volgend jaar meedoen!!!” 33 kilometer door het prachtige land van Herve, klimmetje hier, afdalinkje daar. Kortom een loodzwaar parcours. Helemaal vol van wat ik gezien had, keerden we huiswaarts.

In mei 2006 kwam Peter Atol met het voorstel om in het najaar te gaan trainen voor “Les 4 Cimes”. Heerlijk, een nieuw uitdagend doel met veel en zwaar loopgenot in het verschiet. Het duurde me vanaf dat moment gewoon al te lang. Na de zomervakantie kwam dan eindelijk het “Schema met einddoel Battice”. Hoewel het schema een flinke aanslag ging plegen op mijn vrije tijd ( 5 keer per week trainen) had ik er alles voor over om deze wedstrijd mee te maken.

Het schema begon met de Mergellandmarathon 25 kilometer, die ik samen met Jos Wiersma en Rob Habets heb gelopen. Dankzij het strenge regime van Jos heb ik hier een prima wedstrijd gelopen. Een week later werd ik doodziek, de angst voor conditieverlies maakte zich van mij meester. Het werd een vreselijke week, het ging gewoon niet: rust!!

Gelukkig toen ik een kleine week later de training weer hervatte, voelde ik me topfit en had snel mijn oude conditiepeil weer opgevijzeld. De eerste lange duurloop liep ik met Jenny. Jenny had een prachtige toer bedacht, en zo liepen we heerlijk roddelend en keuvelend door de Voerstreek. De weken daarna ( met steeds langere duurlopen) liep ik met broer Erik. We waren vooral erg creatief in het bedenken van mooie lange, vooral zware routes. Gelukkig hadden we ook de beschikking over een chauffeur “Theo”, die ons hier en daar dropte om vervolgens terug te rennen.
Zo liepen we vanuit Vijlen, Battice, Heugem, ook liepen we een loodzware MTB route in Valkenburg. Als laatste duurloop hadden we de wandeltocht van Ransdaal geselecteerd, een ook niet al te makkelijk traject.

Op de dinsdag en donderdagtrainingen van de Maasrunners werden de trainingen met het verstrijken van de weken er ook niet makkelijker op. De wekelijkse favoriete duizendjes op het stukje weg naar Mesch. Roland wist ons steeds weer te motiveren met nog maar 900 meter, nog maar 8oo meter. Op het laatst moesten we 8 keer 1000, en dan ook nog in die bijgestelde moordende tempo’s.

Als laatste voorbereiding op Battice liepen we op zaterdag 28 oktober de ˝ marathon van Herve. Aangezien ik jarig was, vond ik deze wedstrijd een prima reden om niet thuis te hoeven zijn. Met een tros ballonen op de rug en de tekst “C’est mon anniversaire”( verrassing van Sandra) ging ik heerlijk ontspannen en lachend van start. Na een tijdje liep ik alleen nog samen met Roland, af en toe vergezeld door trainer Peter Atol per fiets. Het was een ontzettend mooi parours en ik probeerde met verstand en niet te hard te lopen ( Het was nog maar 2 weken tot Battice). Allemaal liepen we een hele goede wedstrijd en trainer Peter was nu echt overtuigd dat we er klaar voor waren. Aan de finish aten we gezamenlijk een stuk vla, waarna de meeste huiswaarts keerden. Samen met Erik, Jaques en Francien genoten we nog na met een super tombola.

Na deze wedstrijd begon het langzaam te kriebelen. Nu was het een kwestie van rustig blijven. Bij elk drupje uit mijn neus dacht ik aan verkoudheid, bij elk pijntje was ik bang voor de griep. Vreemd om nog maar zo weinig te hoeven lopen, je benen gaan heel vreemd aanvoelen. Na een laatste week met steeds meer zenuwen en langzame duurloopjes, zou ik er klaar voor moeten zijn. De nacht voor de wedstrijd sliep ik goed, hoewel ik droomde van een slecht gemarkeerd parcours. Ik was helemaal de weg kwijt.

Eindelijk was het dan toch zondag 12 november 2006, de dag waar ik al weken naar toeleefde. Doodmoe kroop ik uit mijn warme nestje om half 8. Ik maakte het ontbijt en probeerde maar zoveel mogelijk bezig te blijven. Ook probeerde ik me op te peppen door maar positief tegen mezelf te blijven praten. Na het ontbijt pakten we de spullen bij elkaar en om 9.00 u. stond Erik voor de deur. Samen vertrokken we naar Mariadorp. Het was regenachtig en het was nogal winderig en koud. Na enige vertraging door het duo uit Mesch, reden we naar Battice. Daar haalden we in een grote zaal de startnummers en dronken een kop koffie in een kroegje. Effe nog wat hectiek voor we aan de startstreep stonden, gauw plasje, toch maar lange broek, bananen en sportdrank naar rugzak Peter Atol loodsen, kort warm lopen. Enkele minuten voor we met een trommelkorps naar de startstreep vertrokken, arriveerden Huub en ik ook voorin de massa lopers. Roland zag ik zo gauw niet meer, dan maar alleen van start. Nadat het trommelkorps aan de kant was gegaan, werden we losgelaten. De steile helling naar beneden luidde dan eindelijk de start van mijn eerst lange, zware wedstrijd. Ik probeerde snel het ritme te vinden, maar door het voortdurend glooiende landschap is dit erg lastig. Ondanks dat de wedstrijd was begonnen, kriebelde het nog steeds in mijn buik. Hoe hard moest ik gaan lopen? Kon ik 33 kilometer in een behoorlijk tempo uitlopen? Hoe zwaar is dit parcours? Zo liep ik ongemerkt de eerste 5 ˝ kilometer. Daar stond Peter A. met de mountainbike op me te wachten. Erik werd door Theo op de mountainbike begeleid. Aanvankelijk probeerde Peter me aansluiting te laten vinden bij een groepje, vooral vanwege de harde wind. Het lukte niet echt, of de groep liep te langzaam of het was me net iets te snel. Op sommige stukken waaide het echt hevig. Peter bleef de nadruk leggen op het zo ontspannen mogelijk blijven lopen. Na 15 kilometer was er een zware klim. Met kleine pasjes en beheerst bedwong ik deze Cime ( achteraf de zwaarste). Bergop ging het super, bergaf is helaas niet zo mijn specialiteit. Gelukkig was ik na de klimmetjes weer snel hersteld. Peter wees mij het enige vlakke stuk van het parcours. De eerste 21kilometer liep ik zo heel ontspannen nog kletsend met Peter en de kilometers schoten onder mijn voeten.

Na 21 kilometer zou de wedstrijd pas echt beginnen, daar had iedereen me voor gewaarschuwd. Vlak na dit punt haalde ik een dame in, die ik al een hele tijd in het vizier had. Gelukkig was ik bergop sterker, waardoor ik haar achter me wist te houden. Langzaam begon ik toch wat in mijn boven beentjes te voelen met het vorderen van de kilometers. Het was nog ver, en het moeilijkste moest nog komen. Gelukkig was ik in staat om mensen nog lekker in te halen, en dat gaf een enorme opkikker. Ook Peter bleef me geweldig motiveren. Hij had me inmiddels ook al voorzien van een stuk banaan, sportdrank en water. In de laatste kilometers zag je steeds meer mensen letterlijk geparkeerd staan. Sommigen konden nog niet meer gewoon lopen. Opeens was er tussen al dat Franstalig gesupporter een echte Maasrunner F-side. Nicole Jeukens (die ook om half 10 met ons was vertrokken) en de vriendin van Ronny Huynen. Dat geeft toch weer een oppepper. Langzaam begon het moeizamer te gaan en liepen mijn bovenbenen vol. Toch bleef ik lopers inhalen en nog een redelijk tempo lopen. Peter bleef me oppeppen, veel vertellen was er echt niet meer bij. Het bleef maar omhoog gaan. “Kijk daar ligt Battice!” riep Peter. Ik durfde bijna niet te kijken. Na 29 kilometer kreeg Peter opeens Huub in het vizier. Dat was voor mij een goed mikpunt. Ik kon nog heel aardig blijven lopen, ondanks het stijgende weggetje. Vlak voor het 30 kilometer punt verliet Peter het parcours, en moest ik het laatste stuk naar de finish solo lopen. Door de bochten zag ik Huub niet meer. Het parcours daalde nu. Bij de laatste kilometer wist ik dat ik nog zou moeten klimmen, mijn benen deden nu toch aardig pijn. Dit gevoel kende ik niet echt, net alsof ik in ieder been een blok hout had. Peter kwam me toch nog met de fiets tegen, hij gaf me de laatste oppeppende kreten, die ik nu niet meer zo goed kon verdragen. Opeens had ik Huub weer in zicht en was nog in staat op de laatste steile klim bij hem aan te haken. Huub liet me passeren, zodat ik als eerste over de finish ging. Ik had voor mijn gevoel een superrace gelopen ( 2:38:25)

Ik voelde me eigenlijk best goed, had alleen pijn in mijn bovenbenen. Nadat Ronny, Roland en Jenny ook de in heel goede tijden de finish bereikten, gingen we samen in opperbeste stemming richting douches. Broerlief was ondertussen al aardig onderkoeld door het wachten aan de finish. Ook hij had het geweldig gedaan, hoewel hij na 20 kilometer behoorlijk kapot was gegaan. In de douches werden Jenny en ik nog getrakteerd op mannelijk bloot. Na het hannesen in de propvolle kleedkamer konden we dan eindelijk naar de zaal om even lekker na te genieten van onze geweldige prestatie. Elke deelnemer kreeg 3 boterhammen met (tenen) kaas en stroop. Als dorstlesser haalden Jenny en ik de eerste ronde bruine pater “Val Dieu”. Zo werd er heerlijk nagekeuveld en genoten, en volgden er nog een aantal rondes “Val Dieu”.Pas tegen zessen verlieten we hossend de zaal om huiswaarts te gaan. Ook Jan (die voor de gezelligheid ook nog was gekomen) en Nicole hadden ons de hele middag vergezeld.

Bijna een week later geniet ik nog steeds van deze wedstrijd, een echte aanrader en uitdaging voor iedere loper !!!
Rest mij nog Peter Atol te bedanken voor de geweldige ondersteuning gedurende de hele trainingsperiode als ook tijdens de 33 kilometer van de wedstrijd. Het schema van Peter heeft zijn werk goed gedaan, we waren allemaal goed getraind en hebben hele goede tijden gelopen.

Wie gaat er mee op 11-11-2007???????

Karin Jacobs