17 keer 4 Cimes en het blijft tof! - Wouter Schelvis

In 1990 waren wij (Mies Kuipers en Wouter Schelvis) voor het eerst te gast bij de 4 Cimes. Nu, zestien jaar en zeventien edities later blijft het voor ons nog ieder jaar een verplicht nummer. De schoonheid van de wedstrijd, gecombineerd met de flair van de organisatie zorgt er voor dat iedere tweede zondag in november de reis naar het zuiden op de kalender staat.

We moeten ook wel, want negen maanden na onze eerste (en nog steeds veruit snelste!) editie werd onze oudste zoon Kevin geboren. Bij zijn doop hebben we hem als derde naam Hervé genoemd, als eerbetoon aan het mooie Land van Herve. Ieder jaar zijn we tot op heden met de ‘kleine Hervé’ teruggekeerd. Dat hij inmiddels als 15-jarige alweer enkele jaren meehelpt in de organisatie neemt niet weg dat veel mensen hem nog steeds zien als de ‘herve-baby’.

Afgelopen editie was ik weliswaar zes minuten sneller dan in 2005, maar ik had graag net onder de 3 uur gedoken. Nu bleef ik er dik twee minuten boven. Mijn snelste tijd staat overigens op 2.21 uur, gelopen in 1990. Dat het toen zo snel ging had te maken met enerzijds een betere conditie, maar vooral met het gegeven dat ik niet wist wat er nog allemaal aan zat te komen. Alle edities daarna heb ik me meer gespaard om die rottige Muur van Battice op te kunnen rennen.

Voor wie er nog nooit gelopen heeft is mijn advies: blijf deze site volgen en schrijf in voor de 22e editie.
In de Benelux kent de wedstrijd zijn gelijke niet.

Wouter Schelvis