22ème LES 4 CIMES DU PAYS DE HERVE TE BATTICEdoor Peter de Vocht


Peter de Vocht in 2005

Vorige week liet de herfst voor het eerst zijn ware gelaat zien, het werd een stuk kouder, het waaide bijwijlen stevig en de regen viel af en toe met bakken uit de lucht. Het was afgelopen zaterdag niet anders toen Patrick De Kempeneer en ik naar Charneux reden waar we in een oud klooster de nacht zouden doorbrengen om ’s anderendaags te starten in het naburige Battice in de 33 kilometer lange “Les 4 Cimes du Pays de Herve”. Nadat we snel onze sportzakken naar de kamer hadden gebracht, vond er een blij weerzien met de organisatoren en enkele “4 Cimes”-habitués plaats bij een glaasje appelcider, een van de heerlijke specialiteiten van de streek.

De sfeer zat er meteen goed in, ondanks het feit dat de regen tegen de oude kloosterruiten kletterde. Het stond nu al vast dat de 22ste editie van deze “Luik-Bastenaken-Luik” voor lopers een moeilijke zou worden. Patrick en ik deelden de kamer met Beerselnaar Luc Alsteens, de winnaar van vorig jaar. We lieten het gure herfstweer echter niet aan ons hart komen en genoten van een goede en broodnodige nachtrust.

’s Morgens stelden we echter tot onze spijt vast dat het nog steeds niet was opgehouden met regenen en waaien, om iets na negenen vertrokken we naar het centrum van Battice, waar we om stipt 11.00u van start zouden gaan. We pikten onze startnummers op en brachten nog meermaals een bezoekje aan de wc, voor zulk een wedstrijd staan de zenuwen wat meer gespannen en dat werkt nu eenmaal ook op het spijsverteringskanaal, met alle gevolgen van dien. In opwarmen of inlopen had ik echter helemaal geen zin. Binnen de kortste keer zou ik dan al een nat pak hebben en kletsnatte voeten, daar bedankte ik voor, ik bleef wel in de kleedkamer. Toen ik dan toch vanuit de sporthal naar de start wilde gaan, begon het echt te gieten. Ik begon eraan te twijfelen of ik wel voldoende gekleed was voor de twee uren durende helletocht die zich aandiende. Ik trok nog gauw een shirt met lange mouwen aan en ruilde mijn short voor een short tight.

Minder dan vijf minuten voor het startschot zou gegeven worden, stonden we nog met meer dan honderd vol verbazing vanachter de glazen deur van de sporthal naar de hemel te turen, de hemelsluizen gingen nu helemaal open en de wind nam nog toe. De vertwijfeling in de lopersgroep nam toe. Het werd nu echt guur weer, maar er was geen weg terug en we gingen als lemmingen naar de startlijn. Gelukkig draalde de starter niet lang en schoot de kletsnatte bende op gang.

Hinder ondervond ik er niet van dat ik totaal niets had opgewarmd, als eerste dook ik de “Mur de Bouxhmont” af, de rest moest zelfs al een gaatje laten. De eerste (sterk dalende) kilometer legde ik zonder veel moeite af in 2’49”. Luc Alsteens (OEH) en Damien Pauquet (HF) sloten vlug aan, zij zouden de enige twee atleten zijn die ik in mijn tocht door het Land van Herve zou zien. De weergoden waren ons toch nog enigszins gunstig gezind, het regende al minder fel, maar ik had nu wel te veel kledij aan, ik kreeg het al gauw te warm en we waren nog geen tien minuten weg.

Al snel hadden we een ruime voorsprong, niet verwonderlijk, Luc en Damien waren de twee topfavorieten, beiden lieten twee weken geleden een sterke indruk in de halve marathon van Herve, dat is de ideale voorbereidingswedstrijd op de ‘4 Cimes’, waar ze respectievelijk 2de en 3de eindigden, op een niet al te grote achterstand van Guy Fays (RFCL). Ik moest op beiden toen meer dan 3 minuten toegeven. Vooral in het klimwerk was ik toen bijzonder zwak. Maar nu overleefde ik de eerste hellingen zonder dat ik in de problemen kwam. In de afdalingen nam ik zelfs zonder moeite telkens enkele meters afstand van mijn kompanen, zodat ik aan de volgende helling met wat bonusmeters kon beginnen. Tijdens die hellingen was Luc Alsteens de actiefste, Damien Pauquet, die in 2004 al eens tweede eindigde, hield zich aanvankelijk wat gedeisd.

Na ongeveer 12 kilometer moesten we door een veldweg langs een appelboomgaard, op sommige plaatsen was de weg helemaal onder diepe plassen verstopt. Het was al een hele kunst om overeind te blijven, gelukkig was ik aan deze strook als eerste kunnen beginnen en kon ik het tempo zelf bepalen, want Luc en Damien zijn als deelnemers van de “Challenge Delhalle” beter thuis in dit soort werk dan ik. Luc Alsteens won overigens dit jaar het prestigieus regelmatigheidscriterium.

We passeerden het dorpje Mortroux (13 km) en daarna volgde er opnieuw een afdaling, Luc en Damien moesten me wederom enkele meters laten lopen. Na ongeveer 16 kilometer, aan de voet van de 2de cime, die van het Fort van Aubin, kwam Damien Pauquet alleen terug en hij nam dadelijk over, het eerste deel van die klim is onverhard en lag er ook al heel slecht en glibberig bij. Luc kon niet meer aansluiten, hij zou zichzelf niet opvolgen op de erelijst van de ‘4 Cimes’, stond nu vast. Het was een verrassing dat hij zo vroeg in de problemen kwam, dat had ik niet verwacht. Damien nam nu zelfs twintig meter voorsprong op mij, hij leek ontketend. Ik panikeerde echter niet, het laatste deel van de klim is geasfalteerd en ik wist dat ik hem daar zonder twijfel zou kunnen remonteren. Zo geschiedde ook. Daarna liepen we een tweetal kilometer op een plateau. Ik verbaasde mezelf erover dat ik op twee weken tijd zoveel vorderingen had gemaakt in dit soort wedstrijden, alles verliep vlotjes. Ik voelde wel dat Damien sterker was en vooral dat de laatste 12 kilometer veel beter geschikt zijn voor het type loper dat hij is, illusies op een mogelijke zege maakte ik me nooit.

Na een dik uur of ongeveer 19 kilometer volgt er nog een laatste lange afdaling, hier zou ik me nog eens eenmaal kunnen laten gaan en wederom nam ik enige afstand, het zou de laatste maal worden, in de verte en in de vallei zag ik al de Route de Val Dieu liggen, aan kilometerbord 21 is dit. Meteen zowat het diepste punt op het parcours en daar begint eigenlijk de ‘4 cimes’ echt, vanaf hier volgen nog 12 loodzware kilometers en ze zijn echt loodzwaar, ik overdrijf zeker niet. Hier begint ook de 3de cime, de Cime de Mauhin, aanvankelijk een mooie geleidelijke klim in een bos met enkele mooie bochten. Dan zie je het bordje met ‘sommet Cime de Mauhin’ staan bij het uitkomen van het bos, maar hier begint het venijn, het is weliswaar minder steil, maar door het feit dat je hier terug in het open veld loopt heeft de wind weer vrij spel op je vermoeide lichaam.

Aan de voet van deze klim wenste ik de 29-jarige Damien Pauquet nog alle succes toe, liet hem lopen en besloot de finale op mijn eigen tempo te lopen en geen risico’s te nemen, om alzo de man met de hamer niet al te fel uit te dagen. Het klein geblokt manneke uit het naburige Verviers nam nu vlot afstand en liet nog een sterke en vrij frisse indruk.

Op mijn beurt bleef ik verder uitlopen op Luc Alsteens, die net zoals ik aan zijn zesde deelname bezig was. Afzien was het wel, in problemen kwam ik echter nooit, ik had mijn krachten goed gedoseerd. Ik had nu nog één doel voor ogen, ik wilde toch nog onder de twee uren finishen, dat valt echter moeilijk te voorspellen door de aard van het parcours in de slotkilometers. Ter hoogte van Charneux loopt dat parcours door een holle weg naar de voet van de Cime du Transpineu, deze weg was gedurende enkele honderden meters omgetoverd in een klein bergriviertje met snel stromend water waar we voetdiep door moesten. Het koude opspattende water deed mijn vermoeide beenspieren bijna in kramp slaan.

Voor de laatste kilometer, dat is dezelfde als de eerste maar nu in de omgekeerde richting en dus sterk klimmend, had ik nog een dikke vijf minuten tijd over om in mijn objectief te slagen. Dat moest lukken. Maar die ‘Mur de Bouxhmont’ blijft toch een zware dobber, de laatste loodjes wegen hier zeker het zwaarst. Kromgebogen lopen we hier de laatste honderden meters, op goed tweehonderd meters van het spandoek stond André Smets, de burgemeester van Herve, me luidkeels aan te moedigen, de sympathieke man is sedert mijn eerste deelname in 1994 een supporter van mij en is elk jaar present.

Onder luid tromgeroffel finishte ik als tweede in 1u 59’ 30” en daar was ik bijzonder tevreden over, voor de aanvang van de wedstrijd zou ik daar zeker voor getekend hebben. Door de weersomstandigheden en de toestand van het parcours had elkeen heel wat tijd verloren. Met Damien Pauquet had een ‘kind’ uit de streek gewonnen, hij was 1’58” sneller dan ik. De 29-jarige Damien Pauquet, diëtist in het dagelijkse leven en aangesloten bij Union Athlétique Haute Fagnes uit Verviers, had zich de laatste twaalf weken uitsluitend op deze wedstrijd toegelegd en het resultaat was er dan ook naar, een verdiende winnaar, die in de toekomst nog meermaals deze wedstrijd op zijn palmares gaat bijschrijven, zoveel is wel zeker, proficiat Damien.

Luc Alsteens vervolledigde het podium, hij moest al 5’43” toegeven op de winnaar. Luc zal zeker een minder dag gehad hebben, twee weken geleden kwam hij heel wat sterker voor de dag, maar ja, elke wedstrijd moet gelopen worden, zegt het cliché.

Finaal zouden er 641 lopers de tocht beëindigen, het waren allemaal winnaars, iedereen was het er over eens, was het niet de zwaarste editie, het moet beslist toch zeker een van de zwaarste geweest zijn.

Na een deugddoende douche gingen we onze gratis broodmaaltijd met streekproducten nuttigen. De deelname is in Battice helemaal gratis, voor zover ik weet is dit enig in België en je krijgt er nog een lunchpakket bovenop. Voor dit huzarenstuk zorgen al 22 jaar vier joggers-organisatoren, Fernand Maréchal, Guy Pirlet, Michel Dropsy, Bernard Viaene + 200 vrijwilligers. Met de hulp van enkele sponsors slagen ze er elk jaar weer in om dit evenement tot een waar feest voor de atleten te laten uitgroeien. Het is een evenement dat in België zijn gelijke niet kent. Bij dezen wil ik hen allen welgemeend van harte danken.

Door de slechte weersomstandigheden was de opkomst wel beduidend minder dan de voorgaande jaren toen men telkens flirtte met een duizendtal aankomsten.

Persoonlijk had ik tot twee weken geleden getwijfeld over mijn deelname in het Land van Herve, goed twee maanden geleden was ik nog gefocust op de 3000 meter op piste om daar in mijn leeftijdscategorie een toptijd neer te zetten en als je dan op zo een korte tijd moet overschakelen op een wedstrijd die liefst elfmaal langer is op een uiterst selectief parcours, dan is de omschakeling enorm groot, op die tijd is dat quasi ondoenbaar, maar al zeg ik het zelf, ik ben er toch vrij aardig in geslaagd en kon de specialisten die dan nog een heel stuk jonger zijn ook, toch nog het vuur aan de schenen leggen. In alle bescheidenheid durf ik toch te stellen dat ik zondagmiddag een echte topprestatie afleverde. En bovenal heb ik er zondag met volle teugen van genoten en dat is het belangrijkste. In mijn zes deelnames bleef ik steeds onder de twee urengrens, dat is volgens mij ook al een unieke prestatie. Volgend jaar ben ik alweer een jaartje ouder, maar dan zitten de weersomstandigheden misschien terug mee en wie weet slaag ik in dat opzet voor een zevende maal. Afspraak volgend jaar de tweede zondag van november.