De 4 Cimes kennen geen genade - Bart de Berge

Bart de Berge No.2 Eric Gérome No.1

Dat mijn 5de deelname persoonlijk niet de makkelijkste zou worden, werd ik al snel gewaar op de eerste hellende stroken. Normaal zijn de benen dan nog fris en krachtig en voel je deze ‘opwarmertjes’ nog niet, maar deze editie weigerden mijn kuiten vrij snel dienst en werd het roeien met de riemen die we hadden. Nog even kon ik wat weerwerk bieden aan een imponerende Eric Gérome, maar een spetterend duel waar ik anders wel zin in had, zat er jammer genoeg niet in.

Na 7 km moest ik definitief de rol lossen en enkele km’s verder schakelde ik noodgedwongen over op een lager tempo. Het zou verder een erg eenzame tocht worden. De Cote de Mortroux ging erg moeizaam en zelfs de 3de Cime die anders erg vlot loopt en waar je nauwelijks het tempo moet terugschakelen als je sterk bent, leek dit jaar wel eindeloos. De laatste km’s werd het nog erg zwaar en bestond mijn enige doel er nog in de finish te bereiken. Tijdens de steile afdaling in de voorlaatste km voelde ik mijn kuitspier letterlijk op scheuren staan. Het mag een wonder heten dat ik op de klim naar de aankomst sowieso nog vooruit geraakte.

Een beetje ontgoocheld omdat ik in de wedstrijd die me anders op het lijf geschreven is, niet in beste doen was, finishte ik toch nog als tweede. De honger naar een vierde overwinning in Battice zal er volgend jaar alleen meer groter door zijn.

Gelukkig kon ik mijn in de vernieling gelopen lijf en leden even later toevertrouwen aan de goede zorgen van de masseuses. De geleden pijn was snel uit mijn geheugen verdwenen.
De volgende dagen werd het duidelijk dat ik meer hinder had dan een beetje last van stramme spieren. Een aanhoudende moeilijke gang en een pijnlijke zone in de kuit brachten een scheurtje aan het licht. Nee, de 4 Cimes kennen geen genade.

Bart de Berge