De Hel van Battice - Gerrino Mulder

Die verdomde Jogger Jo Schoonbroodt had het toch voor elkaar gekregen. Geheel tegen mijn principes ging ik na twee jaar blessureleed een lange wedstrijd doen, 33 kilometer in Battice. Een pittige wedstrijd, las ik op internet.

Tja, ik moest toch trainen voor Jo's Silvester Marathon (www.smloop.tk) aan het einde van het jaar, hield ik mezelf maar voor. En zo kwam het dus dat ik voor het eerst in drie jaar weer meedeed aan een serieuze wedstrijd.

Geheel ontspannen (het was toch een trainingsloopje voor me) leefde ik er naartoe, maar 's ochtends vroeg begon het toch te kriebelen. Inlopen leek me niet nodig, daar had ik nog tijd genoeg voor. Maar wat een hoop mensen aan de start zeg. Sjonge, dit was een echte wedstrijd. En al die mensen met die strakke gezichtjes, sjemig, ik ben minstens 10 kilo te zwaar voor dit werk, zie ik!!

En inderdaad, de extra kilo's hielpen me in de afdalingen, maar die waren zo voorbij. Oneindig waren de klimmetjes, met name in het tweede deel van de race. Waar ik het eerste uur nog met goed gemoed en soepele tred bijna 13 kilometer aflegde, stonden er in het tweede uur maar ruim 11 kilometer op de teller. Ai, wat een verval en oeps, daar komt alweer zo'n vreselijke puist, houdt het nou nooit op?

Mijn voeten branden in de schoenen, een blaar op mijn hak en twee blaren onder mijn voeten, oh, wat zou ik graag een bekertje water eroverheen smijten, ik weet zeker dat het zal sissen en dat ik dan weer vrolijk verder kan huppelen. Maar ik weet wel beter. Ik zal mijn tijd uit moeten zitten.....

Inderdaad, bijna zittend lopend, waggelend, joggend, krabbelend, in een afgrijselijke stijl en met het gezicht naar het asfalt (waar ik het eerste uur nog zo nadrukkelijk om me heen keek om vooral te GENIETEN) merk ik dat iedereen uit het achterveld langs me heen komt, oh nee, niet Ronald Panis en Wim Kooistra, daar moet ik toch voor kunnen blijven? En daar komt Lucie van Gastel ook nog aan, vreselijk. En hup, Raymond Offermans van WML komt me soepeltjes voorbij. Wat een ramp is dit, zeg.

Uiteindelijk kom ik meer dood dan levend over de streep in 2 uur en 53 minuten. Ik heb de hel gezien onderweg, de Hel van Battice.

Na afloop kan ik in de sporthal zonder hulp van de muur de trap niet af te lopen. Na de douche ga ik maar naar de massagetafel, waar ik onder de handen van een gediplomeerd kinesiste in slaap val en weer ruw gewekt wordt omdat andere lopers ook zo graag een massage willen. Ja, ammehoela, jullie zijn vast niet zo kapot als ik!

Nu ik dit schrijf, een week later, voel ik het nog, de blaren zijn nog niet weg, de spieren zijn nog steeds wat stijf. Ik heb van de hardloopzaak gisteren nieuwe schoenen gekregen, omdat de schoenen van Battice nu al ernstig beschadigd waren van binnen, door de wrijving. Die schoenen wil ik nooit meer zien, ik hoop dat Ron ze rechtstreeks terugstuurt naar de Hel van Battice.

Tot volgend jaar!

Gerrino Mulder
www.maastrichtsmooiste.nl