Les 4 Cimes - Een voor Allen, Allen voor Een - Patrick van Haren

Deze tekst kent een ieder wel uit het verhaal van de 3 Musketiers. Nou het komt er dus op neer dat op 9 november 2008 dus 3 Musketiers van Spado richting Battice gingen. Niet per paard zoals het hoort, maar gebruik makend van de moderne tijd, dus per automobiel.

Battice staat gelijk aan:
• 33km hardlopen
• Waarvan 31km bergop of bergaf gaat
• Totaal 630 hoogtemeters overbruggend
• €0 inschrijfgeld
• Broodmaaltijd na afloop hierbij inbegrepen met kaas en stroop uit deze streek
• Live muziek tijdens deze maaltijden
• Met 767 gefinishte deelnemers gezamenlijk eten

En zo kan ik het rijtje wat deze loop te bieden heeft nog wel even aanvullen met allemaal leuke en positieve ervaringen.

Maar een ieder heeft daar hetzelfde doel:
“Allemaal zelf ploeteren over het zware parcours, maar ondertussen ook allemaal genieten van deze prachtige loop in een schitterende omgeving”

Wij als Musketiers van Spado hadden dus ook dat doel.
Genieten en afzien in het kwadraat.

Ruimschoots op tijd kwamen wij aan in Battice, startnummer ophalen bij een madam achter een gammel tafeltje en daarna maar een bakkie koffie gaan doen en wachten op wat ons nog allemaal zou toekomen.

Om 11u zou de start zijn, maar ipv dat we naar de startstreep mochten gaan, werden we een metertje of 500 terug gedrongen van de startstreep. En met een dikke 700 man is dat een hele prestatie. Moet je hier in Nederland niet mee aankomen bij een loop om de lopers ook nog maar 5 meter naar achter te krijgen.
Het was de bedoeling dat we achter een tracktor met aanhanger naar de startstreep zouden gaan wandelen. Op deze aanhanger stonden een man / vrouw of 9 op olievaten te roffelen.
Een hels kabaal, maar leuk voor de sfeer.
Een ieder bleef ook achter deze tracktor tot we bij de start waren.
Daar werd nog een minuutje of 10 iets in het Frans verteld, wat niet altijd verstaanbaar was door het trommelgeroffel wat rustig door ging. Maar een ieder bleef zonder morren rustig staan.
Eindelijk bereikte het trommelgeroffel zijn hoogtepunt en weg mochten we.

Zoals op het profiel kaartje te zien is, gaat het in het begin aardig stijl naar beneden.
Daarna wat op en neer golven over de binnenwegen van de Ardennen, tot km 13 ongeveer. Daar begon de eerste echte zware beproeving, een beklimming van een dikke 5km met wat kleine dalingen erin, maar die waren tekort om echt te herstellen.
Daarna kwam een afdaling die een km of 3 duurde, maar echt herstellen is dat niet want oh oh wat doet dat zeer in de bovenbenen dat afdalen. Je ontwikkeld snelheden die je normaliter nooit loopt, en door die snelheid en door de Wet van Newton die daarbij ook een rol speelt, kan je nagaan wat voor een klappen dat teweeg brengt in je knieën en bovenbenen.

En vanaf km 21 begon het genieten dus pas echt, een lange grote op en neer golvende beklimming van een km of 9,5.
Echt helemaal stuk kwam je op dit stuk te zitten, het praten wat de eerste 21km nog met mondjesmaat ging onderweg met andere lotgenoten verstomde vrij snel. En het werd dus een ieder voor zich, maar toch ook allemaal met hetzelfde doel……finishen.

Na die lange zware, maar toch ook mooie, betoverende natuurschone beklimming bovenkomend bij een kapelletje……
Inderdaad, je zou kunnen zeggen; Knocking on Heavens Door, zou een toepasselijke song zijn daarbij, maar ondertussen dacht ik ook wel aan Highway to Hell.

Gelukkig nog maar een kleine 2km en deze tocht zit erop, in de verte is het trommelgeroffel al weer hoorbaar.
Helaas, eerst nog een toetje; een kleine km dalen wederom, wat echt zeer doet dan, en uiteindelijk de slagroom op de taart……….een beklimming van een km waarin een hoogteverschil van een metertje of 60 moet worden overbrugt, of te wel gewoon continu 6% omhoog klimmen.

Daarna lekker stram onder de douche en op naar de zaal om te gaan eten.
Mutje vol zat deze tent, schouder aan schouder zat een ieder op de bankjes met het eten voor zich…….met een heerlijk glas plaatselijke Abdij bier van Val-Dieu. Een ieder zijn belevenis vertellend met op de achtergrond een band die de vermoeide lijven nog een keertje extra wilde opzwepen.

Op de weg naar huis was het stiller dan er heen in de auto.
Maar volgend jaar wederom van de partij

De 3 Musketiers (Jean-Antoin, Piet en Patrick)