Verslag Patrick Philippe (No1 van 2009)

Met de ambitie om in de top vijf te eindigen stond ik aan de start. De favorieten van deze wedstrijd waren P.Devoght, F.Caelen,R.Zaradsky,en L.Grenier. Ik wist dat ik voorzichtig moest starten want het venijn van deze wedstrijd zit duidelijk in de loodzware laatste 12 km. Op een derde van de wedstrijd ben ik teruggekomen op de 2 leiders (lijders!!!) P.Devoght en F.Caelen. De jonge belofte Caelen zou maar tot km 16 meegaan om dan rustig uit te lopen. Ik bevond me toen in de spits van de wedstrijd samen met Mr Cimes, Peter Devoght, wat een gevoel.
Ik wist dat Peter pas uit blessure kwam en ik begon in mijn kansen te geloven. Op 6 km voor de eindstreep heeft hij mij gefeliciteerd met mijn overwinning en is hij afgehaakt. Ik kon niet geloven dat ik deze prestigieuze wedstrijd op mijn palmares mocht schrijven naast grote namen zoals E. Gerome, P. Devoght, O. Pierron en andere.
Het was een uiterst emotioneel moment toen ik over de streep liep voor de ogen van mijn vrouw. Deze wedstrijd zal dan ook mijn mooiste sportieve herinnering blijven op mijn 14 loopjaren.

Je me suis présenté sur la ligne de départ avec l’espoir de faire un top 5. Peter Devocht, L Grenier (qui a gagné les crêtes de Spa), R Zaradski, Florent Caelen étaient les favoris. Je savais qu’il fallait être prudent au départ car les 10 derniers kilomètres sont vraiment très durs. Je suis revenu sur P Devocht et F Caelen au 1/3 de la course. Florent m’a dit qu’il s’arrêtait au 16e Km. Je me suis donc retrouvé avec P Devocht en tête. Quel honneur déjà pour moi d’être le premier de la course avec « Monsieur Cimes de Herve » Lui qui a dominé cette épreuve pendant des années. Profitant qu’il revenait de blessures et donc moins performant, j’ai commencé à croire en mes chances ! Je sentais que je tournais un peu mieux les jambes que lui et à 6 kms de l’arrivée il m’a félicité pour ma victoire en me laissant partir seul. Incroyable, moi gagné cette prestigieuse course. Inscrire mon à côté des Gérôme, Devocht, Pauquet ou encore Pierron…C’est impensable et j’en ai eu les larmes aux yeux à l’arrivée où ma femme m’attendait. Cela restera mon plus beau souvenir en 14 ans de courses à pied.

Patrick PHILIPPE