24eme LES 4 CIMES DU PAYS DE HERVE TE BATTICE - Peter de Vocht

Afgelopen zaterdagnamiddag reed ik naar Charneux, deelgemeente van Herve in de provincie Luik, alwaar ik in een oud statig klooster de nacht zou doorbrengen, om s anderendaags voor de zevende maal te starten in de 24eme Les 4 Cimes du Pays de Herve, een bijna 33 kilometer lange heuvelende loop door het Land van Herve, met start en aankomst te Battice, een andere deelgemeente van Herve. Het was zaterdagavond in onze uitvalsbasis een prettig weerzien met de schare ouwe getrouwe Cimes-lopers. Na een lekker avondmaal volgde de noodzakelijke nachtrust die echter verstoord zou worden omstreeks 4 uur door een hels afgaand brandalarm. Ik deelde de kamer met Jo Schoonbroodt, de sympathieke Nederlander, Jo werd enkele weken voordien te Amsterdam nog marathonkampioen (M55) van zijn land, en Wouter Hamelinck (RCG), licentiaat wiskunde, ook gekend als Ptit Yeti, Wouter was in 2002 met zijn 20 jaar toen, de jongste winnaar ooit van de 4 Cimes.

Was zaterdag in Herve en omgeving de regen nog met bakken uit de lucht gevallen, dan was het zondag een open hemel, s ochtends was het wel koud, maar toen de start om even na elven werd gegeven, waren het echt super loopomstandigheden, ideaal temperatuurtje, zon, droog en geen wind. Voor de 800 deelnemers lag het schitterende landschap uitnodigend in de zon blinkend te wachten onder de blauwe lucht, wat resulteerde in prachtige weidse vergezichten. Een loopfeest kon beginnen, en zeggen dat de deelname volledig gratis is, welke organisatie van deze omvang doet het hen dat na, zeker het GOLAZO van ex-atleet Bob Verbeeck niet ?

De wedstrijd beloofde deze keer een open en spannende strijd te worden, een uitgesproken favoriet had zich voor deze editie niet ingeschreven, de 5 laatste winnaars gaven om diverse redenen forfait, winnaar van vorig jaar Eric Gerome (RFCL) zou zichzelf dan ook niet kunnen opvolgen op de erelijst. Voor het vertrek gierden de zenuwen mij door de keel, door mijn blessures de afgelopen maanden miste ik de basis om sterk voor de dag te komen in dergelijke wedstrijd en ik besefte dat de laatste 12 kilometers een lastig avontuur beloofden te worden. Op de tien maanden die augustus voorafgingen, waarin ik zo goed als niet gelopen had, zou ik afgerekend worden, zeker in zon lastige lange koers, de vraag was dan ook hoe zwaar ik de rekening zou moeten betalen.

Was het de adrenaline, ik weet het niet, maar het vertrek verliep héél voortvarend, de eerste, weliswaar sterk dalende kilometer werkte ik solo af in 251”, het deed me even herinneren aan mijn eerste deelnames, even later kwam de 20-jarige Florent Caelen (RFCL) bij mij aansluiten. Aan de beloftevolle atleet, die zijn sportieve roots heeft bij het lokale Herve AC en afgelopen zomer goed was voor een chrono van 1415”20 op de 5.000m, had ik een goede kompaan. Beiden liepen we vlot de Cime del Fiesse op na 6,5km.

Ik liep erg gemakkelijk, soepel en had nog veel overschot, het gevoel van de grote dagen was terug. Zonder ook maar te forceren liepen we zij aan zij de eerste kilometers weg, na elf kilometer kwamen Patrick Philippe (ACO) en Laurent Grenier (HF) aansluiten. Hooguit 200 meter zou Grenier volgen, (Grenier wist in de lente de klassieker Les Crêtes de Spa nog op zijn naam te schrijven), toen ik in de afdaling naar Mortroux, waar de voet van de Cime de Mortroux ligt het heft in handen nam, moest de atleet van Hautes Fagnes definitief afhaken.

Aan die voet van de Cime de Mortroux, op een stuk steile grindweg waar de vooroprijdende motos en autos ons niet kunnen begeleiden, liep ik in hun spoor van het parcours af, nochtans ken ik die cruciale plek op de omloop zeer goed. Maar het is nu eenmaal sterker danjezelf en je volgt die motos en autos na een tijdje op automatische piloot. Het gevolg was wel dat ik een kloofje op mijn twee medevluchters, die wel het goede pad hadden gevolgd, diende te dichten. Daarna gaat de klim, die in trapjes verloopt, even wat minder steil. Toch kreeg ik een lastig moment te verwerken en moest lossen, even voor het klein dorpje Neufchâteau was dat. De klim loopt dan verder op een onverhard stuk tussen de velden. Ik verloor snel veel terrein op het leidende duo. Even voorbij het Fort dAubin, op de brede geasfalteerde uitloper van de Cime de Mortroux, zag ik Caelen uit de wedstrijd stappen. Na dik 17 kilometer en half wedstrijd lag ik terug in tweede stelling, ik telde wel al ruim meer dan honderd meter achterstand op Patrick Philippe, de man die in 2006 al eens tweede werd achter Luc Alsteens. Het was nu terug een strijd van man tegen man en dat opende opnieuw perspectieven. In de lange afdaling naar Val Dieu die toen volgde, dichtte ik de aanzienlijke kloof zonder forceren. Het talrijke publiek in het dal, aan het cruciale kilometerpunt 21 (vanaf dan volgen er nog enkel stuk voor stuk moeilijke kilometers) zag een duo aan de derde klim of de Cime de Mauhin beginnen, bij mijn laatste deelname, twee jaar terug, moest ik toen toekomstig winnaar Damien Pauquet definitief laten lopen. Nu verteerde ik de helling beter en kwam niet in moeilijkheden. Ik begon zowaar serieus in mijn kansen te geloven, een vijfde zege leek in mijn bereik met nog 10 kilometers voor de boeg.

Op naar de volgende helling nu, de Cime de Transpineu (km 29). Tussen die twee laatste hellingen gaat het echter nog steeds overwegend en bijwijlen flink bergop, een lastig en niet te onderschatten stuk, rekening houdend met de gelopen afstand, misschien nog zwaarder dan een echte Cime. Mijn benen begonnen snel abnormaal pijn te doen, mijn hamstrings en kuitspieren weigerden dienst en stonden op ontploffen, zo vlot als ik in de aanvang van de wedstrijd liep, des te slechter ging het nu. Elk metertje bergaf werd een marteling. Met spieren als betonijzers viel er niet meer fatsoenlijk te lopen. Ik viel op korte tijd van het ene in het andere uiterste. Toch gaf Patrick, aangesloten bij AC Oreye, me ook geen sterke indruk. Voorlopig kon ik blijven volgen, het tempo stokte, ademnood had ik zeker niet.

Op ongeveer zeven kilometer van het einde besefte ik dat het moeilijk zou worden om de zege te pakken met spieren die in staking leken te gaan. Toch gaf ik de zege zomaar niet cadeau op een presenteerblaadje. Op 7 kilometer van de finish besloot ik dan maar, tegen beter weten in misschien, om ridder of mis te spelen en in de buurt van Charneux viel ik aan, je weet maar nooit dat de zwarte krullenbol, die volledig in het zwart gekleed was, mentaal zou kraken en zou lossen, dat ik een boost zou krijgen en met vleugeltjes naar de aankomst zou kunnen fladderen. Ik gaf gedurende een dikke kilometer die behoorlijk omhoog ging nog eens het volle pond, maar moest toen het nutteloze van mijn actie wel inzien, Patrick kraakte wel maar begaf niet. Zes kilometer van het einde wenste ik al lopend tijdens de koers de 40-jarige Patrick Philippe proficiat met zijn zege en ik haakte af. De kracht in mijn spieren was totaal opgebruikt, ik was op mijn limiet gebotst en was strijdend ten onder gegaan, ik kon mezelf niets verwijten, na een mooie en spannende wedstrijd moest ik toegeven dat Philippe de sterkste en dan ook de oververdiende winnaar was van de 24ste 4 Cimes. De wedstrijd was echter nog niet afgelopen, het was nog even schrikken toen ik tijdens de klim van de laatste Cime, de Cime de Transpineu, zag dat Robert Zaradski (RFCL) plots erg dicht genaderd was op mij. Robert, ook een oud-strijder van de 4 Cimes, woonde zelfs jarenlang op het parcours. De krachtige tuinarbeider kon ik finaal toch nog ruim afhouden. Zo bereikte ik als tweede de top van de Mur de Bouxhmont te Battice, waar de start- en aankomstlijn was getrokken. De koers was eigenlijk voor mij verlopen zoals ik op voorhand voorspeld had: voor de laatste kilometers had ik nog lang niet de nodige trainingskilometers in de benen. Ik moest dan ook wel tevreden zijn met mijn derde tweede plaats op rij, nadat ik eerder al viermaal de zege pakte.

Snel nuttigde ik aan de aankomst nog enkele lekkere bekertjes warme thee om dan van een verdiende douche te genieten. Daarna ging ik de lopers die nog volop aan het toekomen waren, tijdens hun steile slotmeters aanmoedigen. Het waren allen winnaars. Ook zij hadden ongetwijfeld volop genoten van hun fantastische wedstrijd en zullen net als ik nu al aan het uitkijken zijn naar de jubileumeditie van toekomend jaar, wanneer de 25ste editie zal plaatsvinden. Mijn broer Marc, die in 1999 als 45-jarige in een tijd van 2u 03”21 als tweede eindigde achter Bart De Bergé (RCG), heeft me al beloofd om mee te doen. Hij zal zeker niet de enige zijn van de oud-deelnemers die voor de gelegenheid nog eens zullen starten. Hopelijk komen er meer dan duizend sportievelingen aan de start, dat zou de mooiste beloning zijn voor de vier oorspronkelijke organisatoren en bedenkers van dit uitzonderlijk wedstrijdconcept, Michel, Bernard, Fernand, Guy, en de 200 vrijwilligers. Het zou vanwege ons lopers en loopsters de juiste manier zijn om deze geweldige mensen met het hart op de juiste plaats voor hun 25 jaren van onverdroten inzet te bedanken. De tweede zondag van de maand november belooft volgend jaar dan ook een groot feest te worden daar in het oosten van het land, zoveel is nu al zeker.