Harry de Groot (startnummer 122, gefinisht op plaats 490)

Dat ziet er nog te fit uitTja, een half jaar geleden had ik nog nooit van Les 4 Cimes gehoord. En toch sta ik op zondag 13 november 2011 aan de start van deze loop. Niet alleen ik, maar samen met mijn 3 loopmaatjes Linda van Galen, Jacolien Schreuder en André van den Berg die ik zo gek had gekregen om zich in dit avontuur te storten. Met dank aan Paul Aarts van Anyones Running in Tilburg, van wie ik deze looptip had gekregen. Ik ging naar hem toe voor barefootrunning schoenen en hij was erg enthousiast over deze loop. Aangezien we dit jaar geen bijzondere loopplannen hadden, leek ons dit een fantastische uitdaging!
Nu hadden we allemaal al de nodige (marathon)ervaring, maar een heuvelloop met zo’n 600 hoogtemeters hadden we nog nooit gedaan.
Wel hadden we al eens de Jungfrau marathon gelopen, waarbij de eerste 26 kilometers uit “normaal” hardlopen en de laatste 16 kilometer uit bergwandelen bestaat. Maar dat kan je niet vergelijken met deze wedstrijd, waarbij de klimmetjes veel geleidelijker verlopen en een andere soort inspanning vergen.

Bij het lezen van de diverse verslagen van vorige jaren kwam er een beeld naar voren dat het qua inspanning met een marathon vergelijkbaar was. Met dit in gedachte hadden we het trainingsschema van de Jungfrau marathon tevoorschijn gehaald en gebruikt ter voorbereiding op Les 4 Cimes. We trainen altijd in de duinen, zodat er zoveel mogelijk heuveltjes in onze trainingen werden verwerkt. Zodoende konden we goed voorbereid richting Battice. En aangezien we het leuke met het aangename wilden verenigen, hebben we er een lang weekend van gemaakt. Vrijdags vertrokken we inclusief 4 supporters vanuit Haarlem en omstreken richting Vaals, waar we een huisje hadden gehuurd. Zaterdags een toeristisch bezoek gebracht aan Aken en zondag stapten we om 9.00 uur in de auto om vervolgens op tijd in Battice te arriveren.

Met een parkeerplek vlakbij de inschrijving konden we onze startnummers in het dorphuis ophalen. Daar werden we van harte welkom geheten door een van de organisatoren en raakten we in gesprek met een landgenoot, die “bemoedigend” vertelde dat hij vorig jaar al na 9 kilometer geparkeerd stond met verkrampte ledematen. Dat heeft ons echter niet weerhouden om achter de olievatendrumband aan naar de start te lopen en even na elven werden we op het parkoers losgelaten. Meteen gingen we de afdaling in en na zo’n 3 kilometer kwam een eerste voorbode van wat we verder konden verwachten. Lekker in mijn eigen tempo in kleine pas werd het eerste klimmetje naar boven gelopen. Na 6 kilometer was de eerste Cime achter de rug en gingen we al dalend op weg naar het 13 kilometerpunt, waar het serieuzere werk zou beginnen met een 6 kilometer lange klim.

Ondanks dat we onderling van tevoren hadden afgesproken dat we ieder ons eigen tempo zouden lopen, liepen we met z’n vieren constant bij elkaar in de buurt. Dan lag de ene voor, dan weer de andere en zo werd er voortdurend van stuivertje gewisseld. Maar nu was het tijd voor de echte klimmers/bikkels onder ons om naar voren te treden, dus namen Linda en Jacolien het voortouw. Ook nu was het zaak om in eigen tempo met kleine pas de heuvels aan te vallen, met voortdurend het besef dat het zwaarste gedeelte bij de 21 kilometer zou beginnen. Zonder kleerscheuren werden deze kilometers achter ons gelaten en kon de borst nat gemaakt worden voor de laatste 12 kilometer.

Van kilometer 21 naar 31 moet zo’n 200 meter hoogteverschil overwonnen worden, waarbij er maar weinig gelegenheid is om even op adem te komen. Het gemene hiervan is dat je vrijwel constant naar boven loopt en dat gaat op een gegeven moment in de benen zitten. En dan blijkt maar weer dat een goede voorbereiding het halve werk is. Ik kan wel stellen onze trainingsarbeid zijn vruchten heeft afgeworpen en er voor gezorgd heeft dat ook deze horde naar tevredenheid werd genomen. Ik kon tot nu toe alle heuvels over komen zonder te gaan wandelen en ik was vastbesloten om dat tot en met de finish vol te houden. Hoewel de benen het steeds zwaarder kregen, werden ook de laatste steile 500 meters naar de finish in dribbel afgelegd. Moe maar voldaan en toegedrumd door de olievatendrumband werd een unieke loop afgesloten. Want ondanks alle inspanningen hield ik uiteraard ook oog voor de prachtige omgeving waarin we liepen. Vlak voor mij waren Jacolien en Linda gefinisht (girlpower!) en niet veel later kwam André over de finish. En we waren het met zijn vieren unaniem over eens: wat een leuke loop is dit toch! Niet alleen het parkoers, maar ook de gehele sfeer waarin dit plaatsvond was super. Echt een wedstrijd voor de liefhebber.
Een mooie dag werd afgesloten met het nuttigen van de Casse-croûte, terwijl de plaatselijke muzikant de sfeer verhoogde met klassieke golden oldies.

Harry de Groot (490)