4 Cimes 2012 - Luc Alsteens

Elke tweede zondag van november kiezen een kleine duizend lopers de kortste weg richting Battice om er één van de mooiste wegdstrijden van het land te lopen, en dit reeds voor de 27ste keer. En elke keer opnieuw slagen de organisatoren er in om er een gezellig loopfeest van te maken ! Zelf ben ik er sinds 2002 onafgebroken bij : 9 maal als deelnemer en 2 maal achter de schermen, omdat meelopen omwille van een blessure onmogelijk was.

Als ik rond 7u30 vanuit Beersel richting Battice vertrek is de lucht grijs en somber, maar naarmate ik het Land van Herve nader klaart de lucht op. Is dit een gunstig voorteken ? In elk geval heb ik er zin in, hoewel ik mezelf lang niet meer bij de favorieten reken. Ik ben al blij dat ik blessurevrij kan deelnemen. Sinds een hardnekkige blessure aan de adductoren waar ik een vijftal jaar geleden mee te kampen had verdeel ik mijn trainingsarbeid tussen lopen en fietsen, en laat ik al te intensieve looptrainingen achterwege. Het uithoudingsvermogen is echter nog steeds dik in orde en dat is voor een wedstrijd als de “Cimes” toch het voornaamste.

Zoals gewoonlijk ga ik bij aankomst even een kijkje nemen in de zaal. Ik haal mijn borstnummer af en zie meteen de vertrouwde gezichten : ik begroet Bernard, die er met het organisatieteam en de vele vrijwilligers weer in geslaagd is de lopers een fijne loopdag aan te bieden, en ik maak een praatje met Jo, één van de absolute monumenten van de 4 Cimes en gevierd kampioen bij onze Noorderburen. En dan is het alweer tijd om de benen los te gooien en even op te warmen. Het is een prachtig weertje en het beloofd een schitterende tocht door het Land van Herve te worden !

Om elf uur worden we met zijn allen de muur van Bouxhmont afgejaagd. We zijn vertrokken ! Al snel nemen de 2 grote favorieten, Bart De Bergé en Frédéric Collignon, de wedstrijd in handen. Al vrij snel hebben we een honderdtal meter achterstand en ik verwacht dat deze kloof snel veel en veel groter zal worden. Tot mijn verbazing gebeurt dit slechts mondjesmaat en kan ik me vrij gemakkelijk handhaven in het achtervolgende groepje. Bergop moet ik bovendien weinig moeite doen om wat voorsprong te nemen. Bergaf voel ik echter al snel dat ik zal moeten opletten : de bovenbenen vangen de schokken moeilijk op en krampen liggen op de loer. Toch halen we reeds na 6 kilometer Frédéric Collignon bij : hij is duidelijk niet in goede doen en zal de 4 Cimes dit jaar geen tweede keer winnen. Bovendien heb ik de indruk dat de kloof met Bart De Bergé niet meer groter wordt, integendeel, we houden hem goed in het vizier.

Even later heb ik zonder echt te versnellen mijn tegenstanders gelost en tot mijn verbazing loop ik in op Bart, die enkele kilometers voor half wedstrijd de strijd moet staken omwille van een blessure. Ik bevind me plots helemaal alleen aan de leiding, maar toch vind ik dit bijzonder jammer voor Bart. Mits een overwinning vandaag kon hij mederecordhouder worden van het aantal overwinningen (4), uiteraard samen met het absolute 4 Cimes – monument, Peter De Vocht. Bart is zonder twijfel de morele winnaar van de Cimes 2012.

Mijn zege is echter nog lang niet binnen. Ik heb wel een voorsprong van een 40-tal seconden, maar de krampen in mijn beide bovenbenen nemen stilaan helemaal de bovenhand. Ik kan enkel nog een degelijk tempo aanhouden. Ik heb het vermogen om sneller te lopen, maar de benen willen niet meer mee. Na de beklimming van de tweede cime wordt de pijn nog heviger, en op minder dan geen tijd smelt mijn voorsprong als sneeuw voor de zon…een tiental kilometer voor de finish wordt ik dan ook bijgebeend door Régis Bader, een jonge triatleet ui de regio Verviers. Ik verwacht dat hij mij onmiddellijk zal achterlaten maar hij heeft de kloof duidelijk veel te snel gedicht. Gelukkig zitten we op een stukje bergop en ik besluit dan ook onmiddellijk mijn laatste troef op tafel te gooien : ik drijf het tempo opnieuw op (voor zover ik dat nog kan) en Regis kraakt helemaal. Hij zal uiteindelijk nog bijna een kwartier verliezen, maar een fout als deze zal hij de volgende jaren niet meer maken : de komende jaren wordt hij een kandidaat-winnaar.

De grootste bedreiging voor de zege worden mijn eigen pijnlijke spieren. Ik heb het gevoel dat ik niet meer loop maar strompel. Ik zie echter dat de kloof met ultraloper Gino Casier, die inmiddels is opgerukt naar de tweede plaats en zijn race goed heeft ingedeeld, groot genoeg is. Op voorwaarde uiteraard dat ik kan blijven lopen. De laatste afdaling na 31 kilometer is een echte hel : zo’n pijnlijke spieren heb ik zelden gehad. De beloning is echter des te mooier : als ik na iets meer dan 32 km de Mur de Bouxhmont opdraai voel ik de pijn niet meer. Er valt mij een warm applaus van het talrijk opgekomen publiek te beurt en ik ben overgelukkig met mijn tweede zege in de 4 Cimes. Ik ben bijzonder trots dat ik deze mooie wedstrijd voor de tweede maal in mijn carrière op mijn palmares kan bijschrijven. Ook al was het geen snelle race en haal ik lang niet meer het niveau van mijn eerste zege in 2006, toch is dit voor mij een mooi moment. Ik sta er echter op ook Bart De Bergé de morele winnaar van deze wedstrijd te noemen. Hij was zonder twijfel de sterkste loper aan de start vandaag maar werd teruggeslagen door een blessure. Ik ben er echter van overtuigd dat we hem nog terug zullen zien in Battice om sportieve revanche te nemen !

Na de prijsuitreiking en het aanhoren van vele heroïsche loopverhalen van “oude gloriën” uit het Land van Herve (aangedikt onder invloed van enkele Val Dieu’s), eindigt weer een fijn loopfeest in Battice. Ik keer terug richting Beersel en geniet na van mijn overwinning. Volgend jaar zal ik er opnieuw bij zijn !

En uiteraard kan ik niet afsluiten zonder de organisatie te feliciteren en de vele vrijwilligers te bedanken ! Deze mensen offeren een deel van hun vrije tijd op om ons lopers een mooi parcours en een fijne loopdag te bezorgen. Hartelijk bedankt aan iedereen ! Het is elk jaar weer een plezier !!

 

Luc Alsteens