31ste "Les 4 cimes du pays de Herve". Battice. (33 km) - Marc Hiemeleers

Voor de zestiende keer zou ik vandaag deelnemen aan deze mooie, maar zeer zware wedstrijd. Niet alleen de talrijke en opeenvolgende hellingen in het land van Herve maken van deze wedstrijd een uitdaging: ook de afstand van 33 km is dat.
Dit kan je vergelijken met een vlakke Marathon, dus dit zou mijn derde worden op 5 weken!
Je moet er niet gek voor zijn, maar het helpt wel.

"Hier worden de jongens van de mannen gescheiden", wordt ook al eens gezegd.... Feit is dat ik vanmorgen maar weinig zin had om me op te laden voor dit "gekkenwerk", daarbij kwam nog dat het nevelig en ronduit koud was met 5. De voorbije dagen maakte een lichte verkoudheid zich van me meester met hoofdpijn als ik hoestte, maar een "paracetamol" zou me wel wat comfort moeten geven... Om 9u30 toch maar vertrokken, samen met mijn echtgenote, naar Battice, waar we rijkelijk laat arriveerden. Na mijn nummer afgehaald te hebben en me klaar gemaakt, had zelfs geen tijd meer om me op te warmen (al had ik daar ook niet veel zin in gehad).

Ik had me voorgenomen om rustig te starten en uit te kijken of ik niet kon wedijveren met Jo Schoonbroodt, de Nederlandse kanjer van wereldniveau, die dit jaar ook in mijn categorie zat. Ofschoon hij 6 (ZES) jaar ouder is dan ik, kon ik hem na een paar km al in geen velden of wegen meer bespeuren!

Ik voelde algauw dat die Marathons nog in de benen zaten en kon een scherpe tijd ook vergeten. Dus probeerde ik een zo comfortabel mogelijk tempo te zoeken om heelhuids te kunnen arriveren. Echt slecht bolde het niet, maar ik kon weinig kracht zetten & diep gaan en dat was duidelijk te merken aan mijn gemiddelde hartslag na afloop: slechts 123! Nog nooit gebeurd in een wedstrijd!!

Tot aan km 13 vertoefde ik nog in het gezelschap van goede bekende Ronny Thijs, maar na een zeer zwaar stuk bleef hij achter. De heuvels volgden mekaar snel op met onder andere opnieuw een steile beklimming rond km 16 en een lange tussen km 21 en 23. Het tweede gedeelte was meestal berg-op, daar zakte mijn gemiddelde tempo wel wat, maar niet veel. Uiteindelijk waren het de afdalingen die hoe langer, hoe meer pijn deden en het klimmen kon je eerder beschrijven als "kruipen". Door de vochtige koude en het "trage" tempo kreeg ik mezelf niet opgewarmd.

Dat gebeurde ook niet tijdens de steile, lange beklimming van de muur van Bouxhmont, richting aankomst. Tijdens de laatste loodjes waarin ik nog aangemoedigd werd door Peter Maris, die een zeer sterke prestatie neerzette, kon ik onder luid tromgeroffel als 48ste van de 512 deelnemers de finish bereiken. Ik werd 3de van de 40 "V3" in een tijd van 2u29'42". Bijna 4' trager dan vorig jaar en zomaar eventjes een dikke 12' trager dan mijn snelste tijd, 5 jaar geleden. Maar dat waren andere tijden....

Na afloop kon ik alsnog samen met fenomeen en veelvuldig winnaar Jo op de foto. Meer zat er niet in, vandaag, maar ooit zou ik er toch eens willen zegevieren. Dan zal ik daar een heel andere voorbereiding tegenaan moeten gooien, want deze wedstrijd kan je echt niet als een "toetje" beschouwen.
Na de beloning afgehaald te hebben (brood met heerlijk geurende Herfse kaas), keerden we terug huiswaarts...

Marc Hiemeleers