De endorfines na de wedstrijd van zondag razen nog door mijn lijf - Albert Van Nuffel / Buggenhout

Verslag 2016 - Albert Van Nuffel loopt 2e keer “Les 4 cimes du pays de Herve”
Ook dit jaar stond “les 4 cimes" in Battice op mijn programma. Parcours en afstand zijn elk jaar dezelfde, een zware wegwedstrijd van 32,9 kilometer over 4 toppen en nog eens 14 hellingen. Samen 625 meter bergop.
Anders dan het stralende weer van vorig jaar was het de voorbije zondag miezerig, 5 à 6 graden, met een fijne motregen.

Iets minder deelnemers, maar zoals elk jaar veel Vlamingen en Nederlanders tussen de lokale atleten in dit drielandenpunt, van wie allemaal duidelijk is dat ze niet aan hun proefstuk beginnen.
Vóór de start geeft de wedstrijdleider als raad zich vooral in de eerste helft niet te vergalopperen, en dat neem ik aanvankelijk heel serieus. Het begin is overwegend dalend. En toch renderen mijn tragere beklimmingen tussendoor want ik zal later nergens moeten stappen (behalve gans op het einde).

Kilometer 13 bereik ik na 1u 1m 40s, slechts 40 seconden trager dan vorig jaar. Blijkbaar heb ik de afdalingen sneller genomen dan tijdens de vorige editie.
De motregen heeft zijn voor- en nadelen : de paar landwegjes in het parcours liggen er enigszins glad bij, naar omlaag is het dus oppassen ! Anderzijds zit de lucht vol zuurstof en kou hebben we al helemaal niet.
Cime 2 blijft de moeilijkste met heel steile stukken. Posities wisselen door een aantal moedigen die woekeren met hun krachten. Vorig jaar moest ik de laatste honderd meters van de berg stappen, terwijl het lopen nu nog redelijk gaat. Op de top vind ik dat ik wel iets verdiend heb en gebruik ik mijn eerste gel-tube.

De afdaling nemen we tegen een halsbrekend tempo. We lopen onze benen bijna voorbij.
Kilometer 23 passeert na 1u 55m, voorwaar een minuut sneller dan in 2015 !
Nog 10 km te gaan, het aftellen kan beginnen, maar tegelijk gaat het afzien in stijgende lijn. En toch gaat alles minder moeizaam dan vorig jaar. Het is vooral het koppeke dat er zin in heeft, en ik probeer mezelf wijs te maken dat ik omzeggens geen pijn voel. Raar, maar het helpt, of ligt het aan het 2e gel-tubeke. Kilometer 30 wordt genomen na 2u 34,5m en brengt euforie.
32,5 km gelopen zonder te stappen, maar de laatste beklimming, de 800 meter lange “muur van Bouxhmont” naar de finish, met de laatste honderden meters aan een stijgingspercentage van 12%, is er te veel aan. Op 300 meter van de streep moet ik doen als de meeste anderen, stappen. De deelnemer links van mij begint op 200 meter terug te lopen, of iets dat erop trekt, en ik volg hem, gesteund door de omstaanders die ons naar boven schreeuwen.

Eindelijk over de finish : 2u 50m 47s, 176e op 512, 6 minuten beter dan vorig jaar !
De trainingen voor de marathon in Eindhoven op 9 oktober hebben ook hier nog gerendeerd.
Dolgelukkig gaan we ons wassen. Het wordt een ijskoude douche waar ons lijf rood van ziet. 10 minuten later wordt het water dan toch warm (stond de verwarming niet aan ?) en hebben de ‘laatkomers’ meer geluk. Maar niet geklaagd, zoals elk jaar krijgt iedereen tegen inlevering van zijn wedstrijdnummer een gratis “casse-croûte”, boterhammen met een heerlijke lokale stroop en bijhorende kazen. Een mooie manier om dit avontuur te eindigen.


Verslag 2015 Albert Van Nuffel
Bij de afstandslopers wordt de “Les 4 cimes du pays de Herve” in Battice beschouwd als de ultieme wedstrijd in het rijtje van crossen, stratenlopen en halve of hele marathons. Deze loopwedstrijd is 33 km lang, maar vooral de 625 meter bergop (en dus ook 625 meter bergaf) maken haar even zwaar als een marathon. Naast de 4 “toppen” zijn er nog 14 hellingen, slechts 2 km zijn “plat”.
 
Na 2 halve marathons in september was de verleiding te groot om onder de leiding van Bart en Jan even door te trainen, wekelijks een lange duurloop dus van 21 km, 24 km, om te eindigen bij 27 km.
 
En dan is het zo ver op 8 november, zo waar een stralende zondag bij 16 graden !
Uitgerekend deze week moest mijn auto naar de garage voor olielekken. Dan maar het openbaar vervoer, dat is de trein in Opwijk om 7u20 en een korte busrit van Verviers naar Battice.
 
Onder de tonen van de plaatselijke fanfare stelt iedereen zich op. Geen bekende gezichten van bij ons, wel veel Limburgers en Nederlanders.
Om 11u15 klinkt het startsein. Meer dan 700 deelnemers stormen 800 meter bergaf aan een dalingspercentage van 15%.
De eerste “cime” is er al na 6 km en wordt probleemloos overwonnen. Ik pas de taktiek toe van snelle afdalingen (laat de zwaartekracht maar werken) en rustige klimmen om zo krachten te sparen. Je moet er dan wel tegen kunnen dat enkele tientallen lopers je voorbij snellen.
Het eerste derde deel verloopt overwegend dalend. Na 1 uur en 1 minuut passeer ik aan het bord van de 13 km. Op dat ogenblik zijn we al enkele honderden meters aan het klimmen naar “cime 2”, een echte killer met enkele vreselijk steile stukken en dat op een - gelukkig droge - landweg. De laatste honderd meter volg ik het voorbeeld van enkele voorgangers en probeer al stappend wat te recupereren.
 
Onderweg is de omgeving prachtig. In tegenstelling tot de treinreis tussen Luik en Verviers door wondermooie valleien met kabbelende riviertjes en weelderige bossen, is het landschap hier open met een opeenvolging van heuvels, bedekt met weiden, het bekende land van Herve. Alleen de koeien ontbreken deze tijd van het jaar.
Rond kilometer 16 ligt het fort van Aubin op een heuvel boven de valleien. Alhoewel, veel Duitsers zal het wel niet tegengehouden hebben. Ons evenmin.
 
Tijdens de 2e helft van de wedstrijd vernauwt mijn zicht zich tot de lange rij lopers op de heuvelruggen vóór mij, die tonen of het bergop of bergaf gaat. Kilometer 13 tot 23 neemt 55 minuten in beslag, een stuk trager dan daarvoor. Ik begin te rekenen : nog 64 minuten over voor de overblijvende 10 kilometer, dat moet lukken om onder de 3 uur te blijven. “Cimes 3” zijn we dan al een kilometer aan oplopen. Steil, lang maar zonder supersteile gedeelten zoals bij “cime 2”, en – belangrijk - op asfalt.
 
De afdalingen worden steeds korter, de beklimmingen steeds langer, en tussen kilometer 27 en 28 gaat bij mij het licht uit. Per kilometer bergop zijn nu al 7 minuten nodig. “Blijven lopen” roept mijn inwendige stem, ook al is het vervallen tot een sukkeldraf. 3 Duitsers lopen me vrolijk keuvelend voorbij, hoe doen die dat ? Bij mij is het kwestie van overleven en aftellen.
Het moeilijkste komt helemaal op het einde, met de 800 meter lange muur van Bouxhmont, bij de start bergaf, maar nu bergop tot de finish, iets gelijkaardig als de muur van Hoei in de Waalse pijl. Het wordt zuchten en kreunen, aangemoedigd door het publiek en bij tromgeroffel. De helft doet het al stappend. Ik ben vastbesloten te eindigen in schoonheid en haal al lopend, of wat daar moet voor doorgaan, de streep : 2u 56m 39s, 195e op 603 die de finish bereiken.
 
Iedereen krijgt na aankomst i.p.v. water een dampend bekertje thee. En raar maar waar, het helpt om terug “op ons effen “ te komen. Na de douche krijgen we elk nog een gratis “casse-croûte”, 3 boterhammen met een heerlijke lokale stroop en bijhorende kazen.
Battice, een avontuur dat mooi eindigt ! En op de terugreis, tijd zat om dit artikel te schrijven.